เธอยืนขึ้นแล้วหันไปหาผู้บาดเจ็บคนต่อไป
ความเร็วในการรักษาของเธอตามไม่ทันอัตราการเพิ่มของผู้บาดเจ็บ จำนวนยาในมือลดลงอย่างรวดเร็ว ใบหน้าเธอซีดลงเรื่อยๆ แต่เธอไม่หยุด
แนวป้องกันของกองทัพกำลังพังทลาย
ทหารกำลังยิงปืน กระสุนยิงโดนซอมบี้ ซอมบี้ล้มลง แต่ซอมบี้จำนวนมากขึ้นมาจากใต้ดิน
มือปืนกลเปลี่ยนกระสุนไม่ทันความเร็วในการจู่โจมของซอมบี้ สายกระสุนหมด ซอมบี้บุกถึงหน้าแนวป้องกัน
ทหารชักดาบปลายปืนออกมา ต่อสู้ประชิดตัวกับซอมบี้
มีคนร้องด้วยความเจ็บปวด มีคนร้องเรียกแม่ มีคนสาปแช่งฟ้า มีคนอธิษฐาน
ไม่มีใครมาช่วยพวกเขา พวกเขาทำได้เพียงพึ่งพาตัวเอง
ทวนยาวในมือซูมู่จับแน่น แสงสีทองเรืองรองที่ปลายทวนกระเพื่อม
สายตาของเขามองจากร่างราชาซอมบี้ไปยังทหารและผู้รอดชีวิตที่กำลังถูกซอมบี้สังหาร แล้วหวนกลับมาจ้องที่ราชาซอมบี้อีกครั้ง
เขาตัดสินใจ... จัดการราชาซอมบี้ก่อน
ซอมบี้เหล่านั้นถูกราชาซอมบี้เรียกออกมา ตราบใดที่ราชาซอมบี้ตาย พวกมันจะหมดการควบคุม ไม่หนีไปก็โจมตีกันเอง
ไม่อย่างนั้น พวกมันจะปีนขึ้นมาจากใต้ดินไม่รู้จบ ฆ่าไม่หมด
“หน่วยเฮยซา ตามฉันมา” เสียงของซูมู่ไม่ดัง แต่นั่นเพียงพอให้ไป๋หลิ่วซีได้ยิน
ไป๋หลิ่วซีเหลือบมองเขา ไม่ตอบ เพราะเธอพุ่งออกไปแล้ว