ตอนที่หมีสีน้ำตาลพุ่งเข้าไปในป่า มันยังพอใช้รูปร่างที่คล่องแคล่วหลบหลีกไปมาระหว่างลำต้นไม้ได้บ้าง แต่นกยักษ์ไม่ต้องการความคล่องแคล่ว มันพุ่งชนเข้าไปตรง ๆ
ต้นไม้ใหญ่ที่ลำต้นหนากว่าเอวของผู้ใหญ่ ตรงหน้ามันเหมือนทำจากกระดาษ... ร่างของมันกระแทกเข้าใส่ ลำต้นหักกลางเป็นท่อน ๆ ยอดไม้ร่วงหล่นกระแทกพื้นเสียงดังสนั่น ดินและก้อนหินกระเด็นกระจาย
มันไม่จำเป็นต้องเลี้ยวด้วยซ้ำ เส้นทางการบินของมันคือเส้นตรง และต้นไม้ทุกต้น ก้อนหินทุกก้อน พื้นดินทุกตารางนิ้วบนเส้นตรงนั้น ถูกมันพุ่งชนจนพังพินาศ
เบื้องหลังมันทิ้งร่องรอยเป็นทางกว้าง ราวกับถูกรถแทรกเตอร์บดอัด กิ่งไม้หักและใบไม้ร่วงเกลื่อนพื้น อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นไม้สดและกลิ่นคาวดิน
ซูมู่วิ่งอยู่ในร่องทางนั้น ไม่ใช่เขาเลือกทางนี้ แต่เป็นทางเดียวที่วิ่งได้
ป่าทั้งสองข้างหนาทึบเกินไป ถ้าเขาแทรกตัวเข้าไปก็คงวิ่งได้ไม่เร็ว และร่องทางที่นกยักษ์พุ่งชนเปิดออกนี้ กลับกลายเป็นทางที่ราบเรียบที่สุดและไร้อุปสรรคที่สุดในผืนป่าทั้งหมด
ระยะห่างถูกรักษาไว้ที่ประมาณหนึ่งร้อยเมตรตลอดเวลา
ซูมู่ไม่สามารถลดระยะห่างได้ นกยักษ์ก็ไม่สามารถลดระยะห่างได้เช่นกัน... มันมียอดไม้บังอยู่ ซูมู่มีหมีสีน้ำตาลนำทางอยู่ข้างหน้า สามชีวิตก็ไล่ล่าหนีตายกันไปอย่างนี้ ทะลุผ่านพื้นที่กว่าครึ่งของสวนสัตว์
สุดปลายป่าคือพื้นที่สนามหญ้าโล่งกว้าง
สีหน้าของซูมู่เปลี่ยนไป