แต่แล้วหลังจากสิ่งประหลาดอ้วนพีนั้นถูกกำจัดไปจนสิ้น ด้านหลังฝูงสิ่งประหลาดก็ปรากฏร่างของสิ่งที่แตกต่างออกมาบ้าง
ร่างเหล่านั้นใหญ่โตกว่าสิ่งประหลาดอ้วนพีก่อนหน้า ตัวอ้วนกลมเหมือนลูกโป่งที่ถูกเป่าจนถึงขีดสุด ผิวหนังเป็นสีขาวเทาอย่างคนป่วยไข้ ผิวด้านนอกเต็มไปด้วยรอยแตกสีแดงเข้ม เหมือนจะแตกออกจากภายในได้ทุกเมื่อ
มันไม่เดินต่อไป แต่หยุดนิ่งอยู่กับที่ ราวกับกำลังรออะไรสักอย่าง ท่วงท่าการรอคอยนั้นทำให้ซูมู่รู้สึกอึดอัดขึ้นมาโดยสัญชาตญาณ...มันไม่ได้อยู่เฉย มันกำลังสะสมพลัง
เพียงสิบกว่าวินาทีต่อมา ร่างยักษ์เหล่านั้นก็ขยับ
ไม่ใช่เดินเอง แต่ถูกสิ่งใดสิ่งหนึ่งที่ไม่รู้จักส่งพุ่งขึ้นไปกลางอากาศ
มันพุ่งผ่านเป็นเส้นโค้งเหมือนลูกหินที่ถูกเครื่องยิงหินส่งออกไป ข้ามแนวป้องกันของผู้มีอาชีพ แล้วตกลงตรงฐานหอคอยอย่างแม่นยำ
แตะพื้นเมื่อไรระเบิดเมื่อนั้น ของเหลวข้นสีเขียวหม่นระเบิดกระเซ็นไปทุกทิศ สาดโชกไปบนชุดเกราะของผู้มีอาชีพ เกิดเสียง “ฟ่อดๆ” ของการกัดกร่อน ผิวโลหะดำคล้ำ บิดงอ และหลุดร่อนอย่างรวดเร็ว
นักดาบหลายคนโดนสาดเข้าเต็ม ๆ ท่วงท่าช้าลงชัดเจน บางคนทิ้งดาบใหญ่ที่ถูกกัดกร่อน บางคนก้มลุ้นจับแผลตรงจุดที่โดนกระเซ็น เสียงคำรามด้วยความเจ็บปวดดังแว่วขึ้นจากด้านล่าง ของเหลวนั้นยังกระเซ็นโดนตัวหอคอยด้วย ฐานหอคอยเปลี่ยนจากขาวเทาเป็นดำเกรียม รอยแตกละเอียดเหมือนใยแมงมุมคืบคลานขึ้นไปด้านบน