ซูมู่ไม่ลังเล
เขาปลด AWM จากหลัง วางพาดบนกำแพงเตี้ยที่หักพังข้างตัว พานท้ายปืนแนบไหล่ โดยไม่เล็งแม้แต่น้อย
ซูมู่เหนี่ยวไก
“ปัง......!”
เสียงกระแทกทุ้มต่ำของ AWM ระเบิดก้องถนนร้าง สะเทือนกระจกของตึกรามสองข้างจนสั่นหึ่ง กระสุนพุ่งทะลุลำกล้องด้วยความเร็วเหนือเสียง ลากเส้นทางที่แทบมองไม่เห็นในอากาศ มุ่งตรงสู่ท้ายทอยของนักล่า
โดนเป้า
กระสุนปะทะท้ายทอยของนักล่า ตำแหน่งนั้น มุมนั้น ไม่มีทางหลบได้เลย ศีรษะของเขากระตุกวูบไปข้างหน้าด้วยแรงกระแทก ร่างทั้งร่างโซเซไปสองก้าว ชายเสื้อคลุมพลิ้วขึ้น ราวกับโดนลมพายุพัดผ่าน
แต่นักล่าไม่ล้มลง
ร่างของเขาแค่สั่นไหว แล้วก็ทรงตัวอยู่ได้ เขายกมือขึ้นข้างหนึ่ง ลูบคลำจุดที่ถูกยิงที่ท้ายทอย แล้วก้มหน้าลง มองเลือดที่ติดอยู่บนนิ้ว
สีแดงเข้ม สะท้อนแสงจันทร์เป็นประกายวาวเล็กน้อย
จากนั้นเขาก็ยิ้ม
ไม่ใช่รอยยิ้มดุร้ายบ้าคลั่ง แต่เป็นรอยยิ้มที่มาจากใจ เต็มไปด้วยความยินดี......เหมือนคนที่เดินในความมืดมานาน และในที่สุดก็ได้เห็นแสงสว่าง
เขาไม่หันกลับมา เขาเดินต่อไป ก้าวเท้าเบากว่าก่อนหน้านี้อีกนิด
คิ้วของซูมู่ขมวดแน่น
เขาชำเลืองมองแพนเนลระบบ......ไม่มีแจ้งเตือนสังหาร ไม่มีอะไรเลย กระสุนนัดนั้นยิงโดนเป้า คนไม่ตาย ระบบไม่แม้แต่จะถือว่านี่คือ “การโจมตีที่มีผล”