ซูมู่ตัดสินใจอย่างรวดเร็ว
แต่จะบุกเข้าไปตรง ๆ ไม่ได้ ต้องหาจุดที่ดีก่อน
เขาเดินวนรอบซากปรักหักพังหนึ่งรอบ สุดท้ายเจอต้นหลิวแก่ต้นหนึ่งที่มุมตะวันออกเฉียงใต้
ลำต้นหนาขนาดสองคนโอบไม่มิด สูงเกือบสิบเมตร กิ่งก้านใบรกทึบ มองเห็นได้กว้าง
ที่สำคัญที่สุดคือ ต้นไม้ต้นนี้ห่างจากจุดที่แมวปีศาจพิษร้ายอยู่ประมาณสามสิบเมตร ตรงกลางไม่มีอะไรมาบดบังสายตามากนัก แถมเรือนยอดยังสูงพอ ต่อให้แมวอสูรกระโดดก็ยังไม่ถึงความสูงนี้...
แมวอสูรธรรมดากระโดดได้แค่สองสามเมตร ตัวนี้แม้จะแข็งแกร่งกว่า แต่สิบเมตรก็ยังหนักหนาอยู่ดี
ซูมู่ถอดกระเป๋าและของที่เกินจำเป็นออกให้หมด พกแค่ปืนพก กระสุน และระเบิดมือลูกนั้น ไต่ขึ้นไปสูงหกเจ็ดเมตรอย่างรวดเร็ว หาไม้กิ่งหนึ่งที่หนาพอ คร่อมแล้วซ่อนร่างไว้หลังใบไม้
เขามองลอดช่องใบไม้... แมวปีศาจพิษร้ายตัวนั้นยังนั่งหมอบอยู่หน้าศาลบรรพชน ดวงตาแดงฉานหรี่ปรือ เหมือนกำลังงีบหลับ แมวอสูรธรรมดาโดยรอบก็ไม่มีอะไรผิดปกติ
ซูมู่สูดหายใจลึก เอื้อมมือไปหยิบระเบิดมือลูกสุดท้ายจากเอว
เขาดึงสลักนิรภัยออก นับในใจสามวินาที แล้วเล็งไปที่หัวของแมวปีศาจพิษร้าย ก่อนปาใส่สุดแรง