หวังเฉินรับมาดู...มันคือชิ้นส่วนชิ้นหนึ่ง สีแดงเข้ม เนื้อสัมผัสคล้ายเปลือกไม้ แต่พื้นผิวมีลายเส้นละเอียดเหมือนเส้นเลือด ขอบของชิ้นส่วนไม่เรียบ ราวกับถูกอะไรบางอย่างจากภายในดันจนแตกออก เขาพลิกดูด้านหลัง เห็นตัวอักษรเล็กๆ บรรทัดหนึ่ง เป็นข้อมูลตกค้างจากระบบแจ้งเตือน
[เถาวัลย์แดงฉาน (Lv10 สีม่วง→กำลังเลื่อนขั้น→ตาย)]
“กำลังเลื่อนขั้น?” จางเฉียงขยับเข้ามาดูเห็นข้อความนี้ รูม่านตาหดลงเล็กน้อย “เถาวัลย์นี่กำลังเลื่อนขั้นเมื่อครู่?”
คิ้วของหวังเฉินขมวดมุ่นเล็กน้อย แล้วค่อยๆ คลายออก มุมปากยกขึ้นนิดๆ ด้วยซ้ำ
“เลื่อนขั้นล้มเหลว” เขาพูด น้ำเสียงหนักแน่นราวกับยกภูเขาออกจากอก “เจ้าสิ่งนี้เกิดปัญหาตอนเลื่อนขั้น เลยฆ่าตัวตายเอง ไม่แปลกที่มันคลั่ง ไม่แปลกที่จู่ๆ ก็เหี่ยวตาย”
จางเฉียงมองเขาแวบหนึ่ง ไม่ได้โต้แย้ง แม้ในหัวจะแวบขึ้นมาอีกความคิดหนึ่ง...ถ้าไม่ใช่เพราะเลื่อนขั้นล้มเหลวล่ะ? ถ้าเป็นเพราะมีคนฆ่ามันล่ะ?...แต่เขาไม่ได้พูดออกมา เขาอ่านสีหน้าของหวังเฉินออก หวังเฉินต้องการคำอธิบายสักอย่าง คำอธิบายที่ทำให้ตัวเองไม่ต้องหวาดกลัวขนาดนั้น การยอมรับว่าเถาวัลย์เลื่อนขั้นล้มเหลวตายเอง ง่ายดายกว่าการยอมรับว่ามีคนสามารถฆ่ามอนสเตอร์ระดับสิบได้มาก
“โชคดี” หวังเฉินโยนชิ้นส่วนลงพื้น ปัดมือ “เจ้าสิ่งนี้ตายเอง ทำให้พวกเราประหยัดแรงไปเยอะ สั่งลงไป ให้ทุกคนค้นหาพื้นที่บริเวณนี้ เจอทรัพยากรที่มีค่าเลยให้รายงานในทันที ผู้ใดกล้าซุกซ่อน ฆ่าโดยไม่ละเว้น”