คิ้วของเหอหลินขมวดเข้าหากัน เธอจ้องมองบริเวณที่อากาศบิดเบี้ยวนั้น ญาณสัมผัสทำงานเต็มกำลัง เธอสัมผัสได้ถึงคลื่นพลังมิติบางอย่าง ราวกับมีบางสิ่งตัดชิ้นส่วนเล็กๆ ของพื้นที่ออกจากโลกนี้ แล้วพับซ่อนไว้ในมิติใดมิติหนึ่งที่ไม่มีใครรู้
ข่าวลือเรื่องสถานที่ลับ เธอเคยเห็นในแชนแนลสาธารณะ บางคนเคยเข้าไปแล้วออกมา ระดับ อุปกรณ์ และสกิลพุ่งพรวดขึ้นมาก แต่คำอธิบายของพวกนั้นล้วนคลุมเครือ ไม่มีใครเคยพูดรายละเอียดว่าข้างในเป็นยังไงแน่
“หรือจะเป็นคนคนนั้น?” เหอหลินเอ่ย เสียงเบาแต่ดังพอให้จางเผิงได้ยิน “ถ้าคนคนนั้นอยู่แถวนี้ด้วย แถมเข้าไปในสถานที่ลับนี่แล้ว... เราพรวดพราดเข้าไป ถ้าไปเจอกันข้างใน...”
“ที่เจอก็ไม่จำเป็นต้องเป็นคน” จ้าวเฉียงขัดขึ้น น้ำเสียงรัวเร็วกว่าปกติ “บาดแผลที่เราเห็นก่อนหน้านี้ อาจเป็นฝีมือสัตว์ที่มีอาวุธแหลมคมก็ได้ อีกอย่างสถานที่ลับนี่อยู่ตรงหน้าเรา กว่าจะมาถึงขั้นนี้ได้ก็ไม่ง่าย หรือจะยอมแพ้?”
เหอหลินมองเขาแวบหนึ่ง ไม่ตอบโต้ เธอหันไปมองลูกทีมตัวเอง แล้วมองไปที่ทีมของจ้าวกังจ้าวเฉียง สุดท้ายมองไปที่จางเผิง
จางเผิงไม่พูดอะไร เขาเดินไปยังบริเวณที่อากาศบิดเบี้ยว ยื่นมือออกไปแตะที่ระลอกคลื่นสีขาวเงินนั่น