นอกหน้าต่าง พวกสิ่งเหล่านั้นเพิ่มจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ เขามองเห็นโครงร่างของพวกมันผ่านกับดักหนีบ... สิ่งที่มีขนาดราวกำปั้น ส่วนท้ายมีแสงสีแดงเข้มวาบเดียว เด่นชัดเป็นพิเศษในความมืด
แมลงเพลิงพิษตัวหนึ่งพุ่งชนกระจกเสียงดัง “ป้ะ!” แล้วระเบิดออก ของเหลวสีเขียวหม่นกระเด็นใส่กระจก ส่งเสียงกัดกร่อน “ฟู่ๆ” ทิ้งรอยไหม้ดำเป็นทางไว้
ซูมู่ขมวดคิ้ว สิ่งนี้ระเบิดตัวเองได้ด้วย?
เขาชะโงกเข้าไปดูรอยบนกระจก... กัดกร่อนได้ตื้นมาก สำหรับกระจกระดับ 3 ของกระเช้าแล้ว ความเสียหายระดับนี้น้อยจนแทบไม่ต้องสนใจ แต่เขานึกถึงคนในแชนแนลที่ยังใช้กระเช้าระดับหนึ่งหรือระดับสอง การกัดกร่อนระดับนี้สำหรับตู้โดยสารเหล็กของพวกเขาอาจถึงตายได้
เขาเปิดแชนแนล ข้อความก็ระเบิดอย่างที่คิด
บ้าจริง! ตัวนี้ระเบิดตัวเองได้! เหล็กของฉันถูกกัดเป็นรูเลย!
“เหมือนกัน! กระจกไม่เป็นไร แต่เหล็กนี่ต้านไม่อยู่เลย!”
“ช่วยด้วย! หลังคากระเช้าฉันถูกกัดทะลุ! พวกมันร่วงลงมาจากข้างบน!”
“ใช้กระจก! ของที่เป็นกรดมันทำอะไรกระจกไม่ได้! ใครมีแก่นแก้วบ้าง? รับซื้อราคาสูง!”
แชนแนลระเบิดความโกลาหลในชั่วพริบตา ข้อความไหลรัวเร็วจนแทบตามไม่ทัน
มีคนวิเคราะห์คุณสมบัติกรดของน้ำพิษได้ มีคนเริ่มขอซื้อแก่นแก้วด้วยราคาสูง มีคนแชร์วิธีบ้านๆ ใช้ผ้าห่มหรือเสื้อผ้าป้องกันการกัดกร่อน ความตื่นตระหนกและโกลาหลแพร่กระจาย แต่สัญชาตญาณเอาตัวรอดทำให้ทุกคนพยายามหาทางสุดชีวิต