ข้างใต้มีข้อความตอบกลับเป็นสิบๆ ข้อความ......“เทพ!”“เก่งขนาดนั้นเลย?”“โคตรโหด!” คำชมประเภทนี้ถาโถมเต็มไปหลายจอ
คนที่โพสต์ข้อความนั้นดูจะเพลิดเพลินกับความรู้สึกถูกยกยอแบบนี้เป็นอย่างมาก รีบเสริมโพสต์เพิ่มอีกสองสามข้อความเกี่ยวกับเทคนิคการปราบบอส น้ำเสียงเต็มไปด้วยความมั่นใจแบบ“ฉันนำหน้าแกไปไกลโขแล้ว”
จากนั้นก็มีอีกหลายคนโชว์ความคืบหน้าของตัวเอง บ้างก็ 0.01% บ้างก็ 0.02% สูงสุดที่เห็นคือ 0.04%......คนที่โพสต์ถูกคนในกลุ่มแท็กเข้าอย่างบ้าคลั่ง ต่างบอกว่าเขา“ยึดอันดับหนึ่งของกลุ่มแรกไว้ได้อย่างมั่นคง”
ซูมู่มองดูประวัติแชทเหล่านั้น แล้วก็เหลือบไปมองความคืบหน้าในช่อง“รวมพลังสามัคคี”บนแผงสถานะของตัวเอง......100%
เขาไม่ได้พูดอะไร ไม่ได้ส่งภาพหน้าจออะไร ไม่ได้ทิ้งร่องรอยใดๆ ไว้ในแชนแนล เขาเพียงแค่ปิดแผงสถานะลงอย่างเงียบๆ พิงผนังกระเช้า แล้วหันสายตากลับไปมองท้องฟ้าด้านนอกที่กำลังถูกย้อมเป็นสีแดงเข้มด้วยเพลิงสงคราม
บางสิ่ง แค่รู้ไว้คนเดียวก็พอ
......
หลังจากทำทุกอย่างเสร็จ ซูมู่ก็ไม่มีอะไรต้องทำ เหลือเพียงแต่มองออกไปนอกหน้าต่าง
เวลาผ่านไป
สถานการณ์นอกกำแพงเมืองย่ำแย่ลงอย่างรวดเร็วในชั่วโมงต่อมา
ซูมู่ยืนอยู่ริมหน้าต่าง สายตาไม่เคยละจากพื้นที่ที่ถูกปกคลุมด้วยม่านทองนั่น
พวกที่ตกลงมาจากฟ้าไม่ได้เข้าร่วมการต่อสู้ อย่างน้อยก็ไม่ได้เข้าร่วมในวงกว้าง เขาสังเกตเห็นว่าคนส่วนใหญ่หลังลงถึงพื้นแล้วก็เคลื่อนตัวเข้าไปยังส่วนลึกของเมือง เหลือไว้เพียงไม่กี่คนที่คอยเฝ้าอยู่ใต้หอคอย บนแนวป้องกันชั้นนอกสุด