หมายเลขเจ็ดชะงักไปครู่หนึ่ง เขามองซูมู่ ในดวงตาคู่นั้นที่เคยดูสะอาดบริสุทธิ์ บัดนี้ปรากฏอารมณ์อย่างหนึ่งที่ซูมู่ไม่เคยเห็นมาก่อน... ไม่ใช่ความประหลาดใจ ไม่ใช่ความชื่นชม หากเป็นบางอย่างที่อ่อนโยนกว่านั้น เหมือนมีอะไรบางอย่างมากระทบใจ... ความรู้สึกสะเทือนใจ
เขาอ้าปาก เหมือนจะพูดอะไร แต่แล้วก็หุบลง เขาหัวเราะออกมา ไม่ใช่รอยยิ้มบางเบาและเป็นทางการอย่างก่อนหน้านี้ หากเป็นเสียงหัวเราะดังลั่น เปี่ยมด้วยความรู้สึกจริงใจ มาจากก้นบึ้งของหัวใจ แถมยังเจือความไร้เดียงสาราวกับเด็ก
“ใสกระจ่าง” เขาพูด “นายนี่มันใสกระจ่างจริง ๆ”
เสียงหัวเราะของเขาก้องกังวานอยู่ในพื้นที่ว่าง ผ่านไปพักใหญ่จึงค่อยหยุด เขาใช้มือเช็ดน้ำตาที่ไหลออกมาจากหางตาเพราะหัวเราะ จากนั้นก็มองซูมู่ แล้วส่ายหน้า
“ให้เริ่มใหม่สักตา? ไม่มีกฎข้อนี้” น้ำเสียงของเขากลับไปเป็นแบบเดิม นุ่มนวล ไม่รีบร้อน แต่มีความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ถูกปะปนอยู่ “เสมอกัน ก็คือเสมอกัน นายไม่ได้สมบัติของฉันไป ฉันก็ทำอะไรนายไม่ได้ แค่นั้นแหละ”
ซูมู่หัวเราะเย็นชา
เขาเข้าใจแจ่มแจ้งแล้วว่า อีกฝ่ายไม่เคยคิดจะให้เขาเอาของไปตั้งแต่แรก ไม่ว่าเสมอ แพ้ หรือชนะ ผลลัพธ์ก็ล้วนเหมือนกัน... เขาไม่มีทางได้สมบัติ
หลินอวี่เวยยืนอยู่ด้านข้าง มองดูทุกสิ่งทุกอย่าง สีหน้าหมองหม่นราวกับจะหยดน้ำได้ เธอก้าวออกมาจากด้านหลังของซูมู่ เดินไปตรงหน้าโต๊ะ จ้องมองหมายเลขเจ็ดเขม็ง
“ไม่ยุติธรรม” เสียงของเธอไม่ดัง แต่แต่ละคำล้วนหนักแน่น “เขายิงไปหกนัดติด เอาชีวิตเป็นเดิมพัน ถ้าท่านในฐานะเจ้าของสถานที่ลับไม่เล่นตุกติกกับปืนนั่น จะเป็นไปได้ยังไงที่ออกกระสุนเปล่าติด ๆ กันหกนัด ท่านโกง”