“ระบบแม่เหล็กลอยตัว?” ซูมู่ถาม
ไป๋หลิ่วซีส่ายหน้า “ไม่ใช่แม่เหล็กลอยตัว แต่เป็นระบบต้านแรงโน้มถ่วง เทคโนโลยีจากโลกที่เจ็ด เราลอกเลียนแบบมา ความแม่นยำสู้ของเดิมไม่ได้ แต่ข้อดีคือเสถียร ไม่ค่อยถูกมอนสเตอร์บินได้โจมตี”
สิ้นเสียง โดรนก็สั่นสะท้านอย่างรุนแรง
นิ้วของอาชีเต้นระบำบนแผงควบคุม พยายามประคองมัน แต่อาการสั่นของโดรนรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับแมลงที่ถูกฝ่ามือล่องหนบีบรัด ดิ้นทุรนทุรายกลางอากาศอย่างบ้าคลั่ง
“มีบางอย่างกำลังรบกวนมัน...” อาชีพูดไม่ทันจบ เงาดำสายหนึ่งก็โฉบลงมาจากท้องฟ้าราตรี เร็วเสียจนแม้แต่สายตาเคลื่อนไหวของซูมู่ยังจับได้เพียงเงาพร่าเลือน
“ตูม...!”
โดรนระเบิดกลางอากาศ เศษชิ้นส่วนกระเด็นกระจาย เงานั้นเปลี่ยนทิศทางในเสี้ยววินาทีที่พุ่งชนโดรน หักเลี้ยวกลับด้วยมุมที่แทบเป็นไปไม่ได้ แล้วหายวับเข้าสู่ความมืดในส่วนลึกของเขตมืด
อาชีชูแผงควบคุมค้าง นิ้วแข็งค้างอยู่เหนือจอ ร่างกายทั้งหมดแข็งทื่อ
ไป๋หลิ่วซีเงยหน้ามองทิศทางที่โดรนตก คิ้วขมวดเล็กน้อย
ซูมู่มองตามสายตาเธอไป บนฟ้าราตรีว่างเปล่า มีเพียงเศษชิ้นส่วนที่ระเบิดกระจายยังคงร่วงหล่นอย่างช้า ๆ สะท้อนแสงจันทร์เป็นประกายโลหะริบหรี่
“นั่นตัวอะไร?” ซูมู่ถาม
ไป๋หลิ่วซีไม่ตอบ เธอยกมือขวาขึ้น หุบนิ้วทั้งห้าชิดกัน ปลายนิ้วชี้ขึ้น กลุ่มแก๊สบาง ๆ นั้นรวมตัวกันอีกครั้งที่ขอบฝ่ามือ จากนั้นเธอฟันฝ่ามือเปล่าไปทางที่เงานั้นหายไปหนึ่งครั้ง