หนึ่งครั้ง สองครั้ง สามครั้ง สี่ครั้ง
ร่างของแม่มดอัคคีเต็มไปด้วยบาดแผล เลือดสีแดงเข้มไหลทะลักจากบาดแผล หยดลงบนพื้น ไหม้เกรียมใบไม้และดิน
ลมหายใจของเธอรวดเร็วและขาดห้วง หัวใจของเธอเต้นเร็วและรัว โล่พลังของเธอรวมตัวช้าลงทุกที เปลวไฟของเธอมืดมัวลงทุกขณะ
แม่มดอัคคีสู้ตาย
เธอยกคทาเวทขึ้น เปลวไฟรวมตัวที่ปลายคทา ไม่ใช่ลูกไฟ ไม่ใช่อุกกาบาต แต่เป็นมังกรเพลิงขนาดมหึมา
มังกรมีขนาดใหญ่กว่าราชันย์อสูรกระทิงซาอูต้าเสียอีก ทั้งตัวลุกไหม้ด้วยเปลวเพลิงสีแดงเข้ม ดวงตาของมันคือก้อนไฟที่กำลังลุกไหม้ ปากอ้าออก ปล่อยเสียงคำรามกึกก้องจนแก้วหูแทบแตก
มันพุ่งเข้าหาซูมู่
ซูมู่ไม่หลบ
เขายกทวนยาวขึ้น แสงสีทองกระเพื่อมไหวที่ปลายทวน
เขาแทงออกไป
ไม่ใช่พุ่งแทง ไม่ใช่คอมโบ มันคือการแทงที่บริสุทธิ์และเต็มกำลัง
ปลายทวนแทงเข้าใส่หัวมังกรเพลิง แสงสีทองพุ่งทะลักออกจากปลายทวน ราวกับใบมีดคมกริบสีทอง ผ่าผลาญเปลวเพลิงบนหัวของมังกร
มังกรส่งเสียงร้องแหลมบาดแก้ว ร่างบิดเบี้ยวกลางอากาศ ก่อนจะระเบิดออก
เปลวไฟกระเด็นเป็นเสี่ยง ราวกับพลุดอกไม้ไฟที่ยิ่งใหญ่
แม่มดอัคคียืนอยู่ท่ามกลางเปลวเพลิง มองดูซูมู่ มองดูทวนยาวที่ยังคงหยาดหยดด้วยเลือดสีแดงเข้ม มองดูชั้นแสงสีทองเจิดจ้าที่เหมือนเปลวไฟนั่น
มุมปากของเธอแยกกว้าง ไม่ใช่รอยยิ้ม แต่มันคือการปลดปล่อยที่ซับซ้อนกว่านั้น ราวกับกำลังบอกว่า “จบเสียที”