ซูมู่ได้ยินเสียงเหล่านั้น
นิ้วของเขาเคาะบนทวนยาว ประกายแสงสีทองบนปลายทวนสั่นไหวรุนแรงยิ่งขึ้น
ทวนยาวของเขาแทงเข้าที่เอวของราชาซอมบี้ ปลายทวนจรดลึกสี่ชุ่น ลึกกว่าครั้งก่อนหนึ่งชุ่น
ร่างของราชาซอมบี้ ส่ายไปมา มันเหวี่ยงแขนมาที่ซูมู่ ร่างของซูมู่พลิกกลางอากาศ หลบการโจมตีนี้ได้
แต่เขารู้ว่า ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้
เขาต้องการเวลา ต้องการเวลามาก ต้องทำให้พลังของราชาซอมบี้หมดไป ต้องทำให้พลังงานของมันสึกกร่อน
แต่เวลามันนาน
และสิ่งที่ขาดตอนนี้ก็คือเวลา
ไป๋หลิ่วซียืนอยู่ขอบสนามรบ ดวงตาของเธอเลื่อนจากราชาซอมบี้ไปยังทหารและผู้รอดชีวิตที่กำลังถูกซอมบี้สังหาร
บางคนกรีดร้อง บางคนร้องไห้ บางคนร้องเรียกแม่
ใบหน้าของเธอไร้การแสดงออกใดๆ แต่นิ้วของเธอสั่น
ไม่ใช่เพราะหนาว แต่เป็นเพราะเธอกำลังตัดสินใจ การตัดสินใจที่เธอไม่อยากทำแต่จำเป็นต้องทำ
เธอปักทวนยาวลงกับพื้น ปลายทวนจมลงในดิน
จากนั้นเธอก็ล้วงมือเข้าไปในอก หยิบกระดาษยันต์สีแดงเข้มออกมาจากกระเป๋าที่แนบเนื้อ
วัสดุของกระดาษยันต์ไม่ใช่กระดาษ แต่เป็นสิ่งที่เธอไม่สามารถบอกชื่อได้ คล้ายหนังกลับและคล้ายผ้าไหม
สีแดงเข้ม ภายใต้แสงไฟมันดูเหมือนเลือดแห้งติดเป็นสะเก็ด
บนกระดาษยันต์มีลวดลายซับซ้อน สีของลวดลายเป็นสีดำสนิท เหมือนรอยไหม้ หรือเหมือนตัวอักษรโบราณที่สาบสูญไปนานแล้ว