การปรากฏตัวของคนผู้นั้นไม่มีลางบอกเหตุใด ๆ
วินาทีก่อนตรงนั้นยังว่างเปล่า วินาทีต่อมาเขาก็นั่งอยู่ตรงนั้นแล้ว ไม่ได้เดินเข้ามาจากประตู ไม่ได้ลุกขึ้นจากเก้าอี้ หากแต่ปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่า...ราวกับภาพวาดที่ถูกเปิดเผยออกอย่างช้า ๆ เผยให้เห็นลวดลายที่วาดเสร็จก่อนหน้านานแล้ว
นั่นคือชายที่ดูสะอาดเอี่ยมยิ่ง
สวมสูทสีเข้มตัดเย็บพอดีตัว เสื้อเชิ้ตขาว ปกเสื้อผูกด้วยเนคไทสีแดงเข้ม กระดุมทุกเม็ดติดเรียบร้อยเป็นระเบียบ ผมหวีอย่างประณีตไร้ที่ติ แม้แต่ไรผมยังตัดแต่งสะอาดหมดจด ใบหน้าไม่อาจนับว่าหล่อเหลา แต่มีกลิ่นอายที่ทำให้คนจดจำไม่ลืม...ความสะอาด
ไม่ใช่ความสะอาดแบบครีมอาบน้ำหรือน้ำยาซักผ้า หากเป็นความสะอาดที่แผ่ออกมาจากส่วนลึกของกระดูก ราวกับถูกบางสิ่งชำระล้างซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไร้ฝุ่นธุลี นิ้วมือของเขาเรียวยาวขาวซีด เล็บตัดแต่งกลมมนเป็นระเบียบ นิ้วชี้ข้างขวาสวมแหวนเงินวงหนึ่ง หน้าแหวนสลักลวดลายที่ซูมู่มองไม่ออก
เขานั่งอยู่หลังโต๊ะหิน ประสานมือวางบนโต๊ะ สายตากวาดผ่านซูมู่กับหลินอวี่เวย มุมปากยกยิ้มบาง ๆ อย่างพอดี ไม่กระตือรือร้น ไม่เย็นชา ไม่สืบค้น ไม่พินิจ แค่เพียงมอง
“ยินดีต้อนรับ” เสียงเขาไม่ดัง แต่ชัดเจนอย่างยิ่งในพื้นที่ปิดตายครั้งนี้ แฝงไว้ด้วยเนื้อเสียงทุ้มลึกนุ่มนวลราวเสียงเชลโล “นี่คือสถานที่ลับของฉัน ฉันเรียกมันว่า...สถานที่ลับรูเล็ต นั่นไม่มีความหมายอะไร พวกคุณเรียกฉันว่าหมายเลขเจ็ดก็ได้ ตัวเลข รหัสลับ จะเข้าใจอย่างไรก็ตามใจ”