จ้าวเต๋อหรงนั่งอยู่กับเพื่อนร่วมทีมสองคนของเขา เขาแนะนำตัวไปแล้วก่อนหน้านี้ ไม่จำเป็นต้องพูดซ้ำ
เพื่อนร่วมทีมของเขาเป็นชายหนึ่งหญิงหนึ่ง ผู้ชายชื่อหลิวหยาง อาชีพนักรบโล่ คุณภาพขาว ระดับ D ผู้หญิงชื่อฟางหลิน อาชีพนักธนู คุณภาพขาว ระดับ D
ทั้งคู่อายุยังน้อย พูดน้อย แต่ท่านั่งตรง จ้องมองอย่างตั้งใจ จ้าวเต๋อหรงตบบ่าหลิวหยาง “พวกเขาระดับไม่สูง แต่ทำงานเข้าขากันดี เราฆ่ามอนสเตอร์ด้วยกันมาหลายร้อยตัวแล้ว” หลิวหยางและฟางหลินพยักหน้า ไม่พูดอะไรมาก
พรอชิวนั่งอยู่คนเดียว ทีมของเขามีสามคน แต่อีกสองคนถูกเขาทิ้งไว้ข้าง ๆ ชายหนึ่งหญิงหนึ่ง ดูเหมือนเป็นหัวกะทิของกิลด์บางแห่ง ผู้ชายชื่อหลินฮ่าว อาชีพนักดาบ คุณภาพเขียว ระดับ B ผู้หญิงชื่อซ่งเสวี่ย อาชีพเวทน้ำแข็ง คุณภาพเขียว ระดับ B
ทั้งสองยืนอยู่ข้างพรอชิว ค่อนข้างอึดอัด ไม่รู้ควรนั่งหรือยืนดี
พรอชิวมองพวกเขาแวบหนึ่ง น้ำเสียงเจือการหยิบยื่นแบบดูแคลนจากที่สูง “พวกแกตามฉันมา อย่าถ่วงก็พอ”
หลินฮ่าวและซ่งเสวี่ยสบตากัน ไม่พูดอะไร แต่สิ่งที่พวกเขาคิดในใจ ซูมู่เดาได้คร่าว ๆ... ก็แค่แนว “มีอะไรดีนักหนา” ทำนองนั้น แต่พวกเขาไม่แสดงออก นั่งลงเงียบ ๆ บนเก้าอี้ข้างพรอชิว
สายตาซูมู่ตกลงที่ผู้หญิงผิวเขียวคนนั้น หล่อนถูกจัดให้อยู่ในทีมสามคน ตอนนี้กำลังก้มหน้า กดหมวกลงต่ำ ดูไม่ชินกับการถูกจ้องมอง