เสียงฝีเท้าหนักหน่วงระเบิดขึ้นบนถนนใต้ตึก ไม่ใช่แค่หนึ่งหรือสองคน แต่เป็นสามสี่คน วิ่งกันอย่างบ้าคลั่ง เสียงฝีเท้าสับสนอลหม่าน มีทั้งคนตะโกน คนด่าทอ คนร้องไห้ ปนเปกันเหมือนโจ๊กเดือด ๆ หม้อหนึ่ง
ซูมู่รีบเดินไปที่หน้าต่าง เอียงตัว ใช้สองนิ้วค่อย ๆ เปิดม่านออกเล็กน้อย มองลงไปข้างล่าง
ทันใดนั้น รูม่านตาของเขาก็หดตัวลงอย่างแรง
ในความมืด ร่างเงาขนาดมหึมากำลังเคลื่อนที่อย่างเชื่องช้า
ยักษ์ตนนั้นสูงอย่างน้อย 20 เมตร ท่อนบนเปลือยเปล่าปกคลุมด้วยผิวสีขาวเทา ราวกับตัวอย่างร่างกายมนุษย์ที่ถูกขยายขึ้นนับไม่ถ้วนเท่า
กล้ามเนื้อเป็นมัด ๆ เห็นรูปชัดเจน ทุกย่างก้าวเหยียบลงพื้น ถนนทั้งสายสั่นสะเทือนเล็กน้อย หัวของมันเล็กมาก ไม่สมส่วนกับร่างใหญ่โต บนหน้าไม่มีจมูกและหู มีเพียงเบ้าตาลึกโบ๋กับปากกว้างที่ฉีกตามแนวนอน
แม้จะห่างกันความสูงกว่าสิบชั้น แม้จะเป็นยามค่ำคืน ซูมู่ก็สัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่ถาโถมเข้าใส่
เบื้องหน้ายักษ์ ร่างสี่ร่างกำลังวิ่งหนีอย่างบ้าคลั่ง
พวกเขาวิ่งเร็วมาก แต่ต่อหน้ายักษ์ ความเร็วไม่มีความหมายใด ๆ ยักษ์ก้าวเพียงก้าวเดียวก็ได้ระยะกว่าสิบเมตร ต่อให้พวกเขาวิ่งจนขาหักก็ไม่มีทางหนีทัน แต่พวกเขาก็ยังวิ่ง เพราะหยุดเมื่อไหร่คือตาย