ชายฉกรรจ์ไม่แม้แต่จะมองลิคเกอร์ที่ถูกชนกระเด็น เขาหมุนตัว มือขวายื่นออกไป ขวานศึกที่กระเด็นออกไปไม่รู้ว่ากลับมาอยู่ในมือเขาเมื่อไหร่... ซูมู่มองไม่ทันว่าเขารับมันกลับมาได้อย่างไร รู้แค่ว่าขวานในมือเขามีชีวิต ฟาดจากล่างขึ้นบน เฉือนขึ้น
คมขวานกรีดจากใต้คางของลิคเกอร์ตัวขวา ทะลุออกกลางกระหม่อม
ร่างของลิคเกอร์แข็งค้างกลางอากาศชั่วขณะ แล้วก็อ่อนปวกเปียกเหมือนถูกสูบพลังออกไปจนหมด ห้อยต่องแต่งอยู่บนขวาน ชายร่างกำยำสะบัดขวาน ศพกระเด็นไปกระแทกพื้นถนน ลื่นไถลไปหลายเมตร ทิ้งรอยเลือดยาวเหยียด
ทั้งหมดใช้เวลาไม่ถึงห้าวินาที
ลิคเกอร์สองตัว ตัวหนึ่งถูกชนจนเจียนตาย ตัวหนึ่งถูกขวานฟาดตายคาที่
เขายืนนิ่ง ลมหายใจราบเรียบ แม้แต่เหงื่อก็ไม่มี เขาก้มมองรอยข่วนบนโล่ ใช้มือถู ๆ แล้วเงยหน้ามองคนที่พิงเสาป้ายโฆษณา
สายตาของซูมู่เลื่อนตามไป
ชายผอมเพรียวคนนั้น รูปร่างสูงโปร่ง สวมเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีเข้ม พับแขนเสื้อขึ้นถึงศอก เผยท่อนแขนที่มีกล้ามเนื้อเป็นลอนชัดเจน ที่เอวห้อยดาบถังใบมีดแคบ ฝักดาบสีดำ ไม่มีสิ่งตกแต่งใด ๆ เรียบง่ายเหมือนแท่งเหล็ก
ใบหน้าเขาไร้อารมณ์ ดูราวกับเบื่อหน่ายสุดประมาณ อาการนั้นไม่ได้เสแสร้ง... เขารู้สึกว่าสิ่งที่เห็นตรงหน้านั้นไม่มีอะไรน่าดูจริง ๆ ตาปรือครึ่งเปิดครึ่งปิด เหมือนกำลังงีบ หรือไม่ก็ใช้หางตากวาดมองทุกสิ่งรอบตัว