สายตาของซูมู่จับจ้องไปที่กระถางดอกไม้นั้น นักพฤกษา... นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้ยินเกี่ยวกับอาชีพนี้
เด็กที่อุ้มดอกไม้... เสี่ยวจิ่ว... เงยหน้าขึ้น ใต้ขอบหมวกเผยให้เห็นใบหน้าซีดขาวที่ไม่อาจคาดเดาอายุได้ ดวงตาสีน้ำตาลเข้มของเขามีรูม่านตาโตจนแทบกลืนทั้งเบ้าตา ดูแล้วน่าขนลุกเล็กน้อย
“ใช้พืชในการต่อสู้” เสี่ยวจิ่วเอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มกว่าที่ซูมู่คาดไว้มาก ไม่ใช่เสียงเด็ก แต่เป็นเสียงแหบพร่าวัยรุ่นที่เพิ่งผ่านช่วงเสียงแตก “ในมุมมองของพวกนายตอนนี้อาจไม่ชัดเจน แต่สำหรับพวกเราที่ใช้ชีวิตอยู่ในโลกนี้ ไม่ใช่แค่พืช สัตว์ อสูรร้าย ขอแค่หาวิธีได้ก็ใช้ประโยชน์ได้ทั้งนั้น”
ซูมู่พยักหน้าอย่างครุ่นคิด เขานึกถึงพืชพันธุ์ประหลาดในเขตมืด... เถาวัลย์กินซาก โคลนกัดกร่อน รวมถึงเถาวัลย์สองต้นที่เคยเจอในโรงเรียนและลานกว้าง ถ้าพืชพวกนี้ถูก “ฝึก” หรือ “ควบคุม” ได้ ก็ถือเป็นพลังที่ประมาทไม่ได้เลยจริง ๆ
“แล้วโค้ดเนมของพวกคุณล่ะ?” ซูมู่ถาม เขาสังเกตว่าไป๋หลิ่วซีแนะนำคนพวกนี้ด้วยชื่อที่ไม่ใช่ชื่อจริง... เหล่าเว่ย จ้าวเฉิง อาชี เสี่ยวจิ่ว เรียบง่ายเหมือนชื่อเล่นที่ตั้งส่ง ๆ
ไป๋หลิ่วซีไม่ได้ตอบคำถามนี้ตรง ๆ เธอล้วงของจากกระเป๋าเข็มขัด เอื้อมยื่นให้ซูมู่
สิ่งนั้นดูเหมือนแว่นกันแดด แต่เลนส์กลับเป็นสีขาว ไม่ใช่สีดำที่พบเห็นได้ทั่วไป กรอบบางมาก เนื้อวัสดุไม่ให้ความรู้สึกเหมือนพลาสติกหรือโลหะ แต่คล้ายเซรามิกชนิดหนึ่งที่มีเส้นสายละเอียดไหลเวียนอยู่