บนเส้นเคเบิลประเทศอเมริกา ชายวัยกลางคนที่มีแผลเป็นบนใบหน้าสอดมีดสั้นกลับเข้าฝักตรงเอว แล้วนิ่งเงียบไปนาน
“หนึ่งพันคน” เขาพูด “ถ้าเป็นฉันต้องเผชิญหน้ากับคนหนึ่งพันคนที่ล้อมสังหาร ผลลัพธ์ที่ดีที่สุดก็คงบาดเจ็บสาหัสแล้วหนีออกมาได้ แต่เขาไม่หนี แถมยังฆ่าพวกนั้นหมดด้วย”
มีคนข้าง ๆ ถามว่า “คุณคิดว่าเขาใช้วิธีไหน?”
ชายมีแผลเป็นครุ่นคิด “คนต้าเซี่ยเก่งเรื่องอะไรมากที่สุด? การรบแบบกองโจรไง เขาต้องไม่ยืนปักหลักสู้ตรง ๆ แน่ แต่ใช้ภูมิประเทศกับความเร็วแบ่งคนหนึ่งพันออกเป็นกลุ่มย่อย แล้วค่อย ๆ จัดการทีละกลุ่ม ฟังดูง่าย แต่ทำจริงยากมาก ทำได้ถึงขั้นนี้ แสดงว่าความเร็วกับการตัดสินใจของเขาเหนือขีดจำกัดการตอบสนองของคนหนึ่งพันคนนั่นไปไกลแล้ว”
“แล้วถ้าครั้งหน้าเขาต้องเจอคนมากกว่านี้ล่ะ?”
“ไม่รู้” ชายมีแผลเป็นตอบ “แต่ถ้าฉันเป็นเขา ฉันก็จะใช้กลยุทธ์กองโจรต่อไป สู้กับคนหนึ่งหมื่นตรง ๆ ก็คือรนหาที่ตาย แต่ถ้าแบ่งพวกนั้นออกเป็นหนึ่งหมื่นกลุ่ม กลุ่มละหนึ่งคน ก็เท่ากับสังหารเดี่ยวหนึ่งหมื่นครั้ง”
ทางเส้นเคเบิลประเทศซากุระ รองหัวหน้าของซานาดะพูดขึ้นในแชนแนลส่วนตัวว่า “ซูมู่ฆ่าคนหนึ่งพันได้ก็จริง แต่เขาฆ่าหนึ่งหมื่นคนไม่ได้หรอก สามเส้นทางทำให้เขาโกรธแล้ว ต่อไปพวกเราจะส่งคนไปเพิ่มอีก”
ซานาดะนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบกลับว่า “คิดว่าเขาจะยืนรอให้เราส่งคนไปหรือไง? หลังฆ่าคนหนึ่งพันนั่นแล้ว เขาต้องเปลี่ยนตำแหน่งไปแล้วแน่ ๆ คนของเราเข้าไปล้อม เขาก็ออกมาโจมตีแนวรอบนอกของเรา คนคนนี้รับมือยากกว่าที่คิด”