ใบหน้าที่แต่งแต้มด้วยเครื่องแต่งหน้าละครจัดจ้าน จ้องตรงมาที่เขา
ไม่ใช่จ้องไปทางเส้นเคเบิล ไม่ใช่จ้องไปที่กระเช้าคันอื่น แต่มันจ้องมาที่เขา ที่กระเช้าคันนี้ของเขา
ซูมู่มั่นใจ
เพราะแววตาของมัน... ถ้าดวงตาที่กรีดอายไลเนอร์หนาเตอะคู่นั้นมี “แววตา” จริง ๆ... ทะลุผ่านหมอกหนาทึบ ทะลุผ่านความมืด จับจ้องมาที่เขาอย่างแม่นยำ
มุมปากของมันยกขึ้นเล็กน้อย กว้างกว่าเมื่อครู่ ไม่ใช่รอยยิ้ม แต่เป็นสีหน้าที่ซับซ้อนกว่า ชวนขนหัวลุก... ราวกับค้นพบสิ่งที่น่าสนใจบางอย่าง
ซูมู่สบถในใจ
อาจเป็นเพราะไฟไล่หมอกสว่างเกินไป หรือเสียงปืนที่เขาเพิ่งยิงดังสนั่นเกินไป หรือกระเช้าระดับสามของเขาที่สะดุดตาเกินไปท่ามกลางกระเช้าระดับหนึ่งและสองสีหม่นหมองพวกนั้น ไม่ว่าจะด้วยสาเหตุใด เขาก็ถูกจับตามองแล้ว
ถูกสิ่งประหลาดที่เขาแม้แต่ระดับยังมองไม่เห็นจับตามอง
นิ้วของซูมู่เคาะเบา ๆ บนโกร่งไกปืน M500 จ้องมองสิ่งประหลาดชุดละครตัวนั้น ไม่ยอมละสายตา
เขาไม่กล้าขยับตัวพร่ำเพรื่อ
ปิดไฟ? ตอนนี้ปิดไฟยิ่งเด่นชัด... มีแต่จะดึงดูดสายตาเข้ามามากขึ้น ยิงปืนต่อ? นั่นยิ่งเป็นการบอกสิ่งประหลาดทั้งหมดว่า “ฉันอยู่ที่นี่”
ซูมู่เลือกที่จะอยู่นิ่ง
เขาหยุดยิง ปล่อยให้ซองลูกธนูจัดการกับแมลงปีกแข็งที่เข้ามาใกล้โดยอัตโนมัติ สายตาจับจ้องไปที่สิ่งประหลาดชุดละครตลอดเวลา สังเกตทุกการเคลื่อนไหวของมัน