เปลือกไข่ฟองขวานั้นมีรอยร้าวเล็กๆ เป็นแนวยาว จากด้านบนยาวลงมาจนถึงกลางฟอง ขอบรอยร้าวมีสีดำคล้ำ ราวกับถูกอะไรบางอย่างจากภายในดันจนแตกออก กลิ่นไข่หวานคาวจางๆ ซึมออกมาจากรอยร้าวนั้น เหมือนกับกลิ่นน้ำไข่ที่หมีบนดาดฟ้าแอบดื่มไม่มีผิด
ซูมู่เดินเข้าไปนั่งยองๆ มองดูไข่ทั้งสองฟอง นิ่งไปครู่หนึ่ง
“ฟองนี้” หลินอวี่เวยชี้ไปที่ฟองขวาซึ่งมีรอยร้าว น้ำเสียงราบเรียบเหมือนกำลังแจ้งราคาผักในตลาด “ตอนฉันไปถึงก็แตกแล้ว ไม่ใช่ฝีมือฉัน แต่เป็นเพราะตอนพวกนายสองคนสู้กันบนดาดฟ้า คลื่นกระแทกทำให้มันแตก ตอนนั้นฉันพึ่งถึงรังนก ยังไม่ทันยื่นมือเลย ก็ได้ยินเสียง ‘แกร๊ก’ มันแตกแล้ว ฉันไม่มีเวลาเลือก เลยหยิบมาทั้งสองฟอง”
ซูมู่พยักหน้า ไม่พูดอะไร
หลินอวี่เวยมองเขาแวบหนึ่ง แล้วล้วงกระดาษแผ่นหนึ่งจากกระเป๋า มันยับยู่ยี่และมีแสงเรืองสีฟ้าอ่อนๆ โบกไปมาตรงหน้าซูมู่ “เจ้านี่”
น้ำเสียงของเธอเจือแววเสียดายที่เธอเองก็อาจไม่รู้ตัว “ม้วนคัมภีร์ใช้แล้วทิ้ง คุณภาพน้ำเงิน จำลองกลิ่นของสิ่งของใดๆ ได้สมบูรณ์แบบ ใช้ได้นานสามชั่วโมง
ฉันใช้มันกับกระป๋องเปล่าสองใบที่หยิบจากชั้นวางของสุ่มๆ แสร้งว่าเป็นกลิ่นของไข่สองฟองนั้น
ไม่อย่างนั้น นายคิดว่าหมีกับนกยักษ์จะวิ่งไล่ตามพวกเราหรือ?