เขารู้สึกได้ว่าร่างกายกำลังดูดซับพลังงานเหล่านั้น กำลังแข็งแกร่งขึ้น กำลังวิวัฒนาการ
ซูมู่หลับตาลง รอจนกระแสความร้อนจางหายไปหมด แล้วเทดื่มอีกหนึ่งอึกเล็ก
ครั้งนี้มากกว่าคราวก่อนเล็กน้อย เขาอมไว้ในปาก แล้วค่อย ๆ กลืนลงคอ กระแสความร้อนพลุ่งขึ้นอีกครั้ง รุนแรงกว่าครั้งก่อน ผิวของเขาปรากฏรัศมีสีทองจาง ๆ แทบมองไม่เห็น ราวกับมีแสงอาทิตย์ส่องออกมาจากภายในร่างกาย
เขาลืมตาขึ้น มองแขนของตัวเอง... ผิวยังเป็นสีปกติ แต่รัศมีที่ฝ่ามือค้างอยู่หลายวินาทีกว่าจะค่อย ๆ จางหาย
เขาค่อย ๆ ลองทีละนิดเช่นนี้ จิบทีละอึกแล้วหยุดรับรู้ความเปลี่ยนแปลงของร่างกาย ยืนยันว่าไม่มีปฏิกิริยาที่ไม่ดี แล้วจึงจิบอึกต่อไป น้ำไข่ในปากเหมือนน้ำเชื่อมที่ละลาย หอมหวาน นุ่มนวล ลื่นคอ ไม่มีรสชาติที่ทำให้รู้สึกไม่สบายเลย
ทุกครั้งที่กลืนลงคอล้วนมาพร้อมความรู้สึกสบายจนหนังศีรษะชา ความรู้สึกนั้นรุนแรงกว่าอาหารใด ๆ เครื่องดื่มใด ๆ ความพึงพอใจใด ๆ ที่เขาเคยสัมผัส รุนแรงจนร่างกายของเขาเร่งเร้าตามสัญชาตญาณไม่หยุด... จิบอีกอึก จิบอีกอึก กินให้หมดทั้งขวด
ซูมู่ใช้เวลาเกือบยี่สิบนาที กว่าจะกินน้ำไข่จากไข่หนึ่งในสี่ส่วนนั้นหมด
ตอนเขาวางขวดเปล่าลง มือยังสั่นเล็กน้อย
ไม่ใช่เพราะหวาดกลัว แต่เพราะความรู้สึกสบายนั้นยังก้องกังวานอยู่ในร่าง เหมือนระลอกคลื่นซ้อน ๆ แผ่จากกระเพาะไปทั่วร่าง และจากทั่วร่างหดกลับสู่กระเพาะ ไป ๆ มา ๆ ซ้ำไปซ้ำมา เขาพิงกำแพง หายใจหอบลึก ๆ รู้สึกว่าทุกตารางนิ้วของผิวกำลังร้อนวูบ