แววตาของเขาเคลื่อนที่ ปลายปากกาขยับ แผนที่ก็ได้รับการอัปเดต
“ฝูงไฮยีน่า จำนวนมากขึ้น กระจายตัวอยู่ทั่วบริเวณสวน แต่ภัยคุกคามไม่สูงนัก เสือดาว อย่างน้อยสามตัว ในป่าทางทิศเหนือสองตัว ใกล้เขาหินเขตใต้หนึ่งตัว ฝูงสุนัขป่า ไม่ทราบจำนวนแน่ชัด เคลื่อนที่เร็วเกินไปจนตรวจนับอย่างแม่นยำไม่ได้”
คิ้วของเหอหลินขมวดเข้าหากันเล็กน้อย แต่ก็คลายออกอย่างรวดเร็ว เธอสังเกตเห็นว่าเฉียนเซิ่งเอ่ยถึงเพียง “สัตว์ร้าย” ทั่วไปอย่างพวกสิงโต ไฮยีน่า เสือดาว สุนัขป่า แต่สิ่งที่อันตรายอย่างแท้จริงในสวนสัตว์ยังมีอีกมากกว่านั้น
ดูเหมือนเฉียนเซิ่งจะสัมผัสได้ถึงความคิดของเธอ ปากกาในมือจึงหยุดชะงัก ก่อนจะลากเส้นต่อไป
“สัตว์กินเนื้อตัวอื่น...ไม่สามารถสัมผัสได้อย่างแม่นยำ” เสียงของเขาทุ้มลงเล็กน้อย “มีสัญญาณรบกวน ไม่ใช่ปัญหาทางเทคนิค แต่เป็นบางสิ่งในสวนสัตว์แห่งนี้กำลังปิดกั้นญาณสัมผัสของฉัน ระดับสูงมาก อย่างน้อยก็ระดับแปดขึ้นไป หรืออาจจะสูงกว่านั้น”
บนดาดฟ้าเงียบสงัดไปชั่วขณะ
สีหน้าของจางเผิงไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดใด แต่มือของเขาถูไปกับตะเข็บกางเกง เหมือนกำลังปาดเหงื่อ
“เพราะฉะนั้น” เหอหลินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเย็นเรียบ “ขอบเขตการตรวจจับของเรา จึงไม่ใช่ขีดจำกัดความสามารถของนาย แต่เป็นเพราะขีดจำกัดความสามารถของนายถูกสิ่งที่อยู่ที่นี่กดทับเอาไว้?”
เฉียนเซิ่งไม่หันมา แต่ปากกาของเขาชะงักค้าง
“ใช่” เขากล่าว “อย่าห่างจากฉันเกินระยะยี่สิบเมตร หากเกินระยะนี้ เครื่องตรวจจับในมือของพวกคุณจะไม่ได้รับสัญญาณที่ฉันส่งแบบซิงโครนัสได้ เมื่อถึงตอนนั้น พวกคุณก็ต้องพึ่งพาตัวเอง”