เลือดสีแดงเข้มไหลออกจากบาดแผล ตามลำทวนไหลลงมา หยดลงพื้น หยดหนึ่ง สองหยด สามหยด
เขาก้มมองทวนยาวในมือของตัวเอง เลือดสีแดงเข้มไหลทะลักออกจากรูตรงกลางฝ่ามือ ย้อมถุงมือสีขาวให้กลายเป็นสีแดงเข้ม ย้อมขนสีขาวบริสุทธิ์บนปีกให้กลายเป็นสีแดงเข้ม
เขาหันไปมองซูมู่... ซูมู่กำลังพิงลำต้นไม้ คงท่าทางการขว้างไว้ มือขวายังเหยียดออก นิ้วกางออกเล็กน้อย
สีหน้าของเขาสงบนิ่งราวกับน้ำนิ่งในบึง ดวงตาสีดำคู่นั้นไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ
สีหน้าของพรอชิวเปลี่ยนจากเย่อหยิ่งเป็นตื่นตระหนก
ริมฝีปากของเขาสั่น ร่างกายของเขาสั่น ปีกของเขาสั่น
เขาไม่กล้ามองซูมู่ ไม่กล้ามองทวนยาวที่ปักอยู่บนมือของตัวเอง ไม่กล้ามองกล่องที่กำลังร่วงลงมาจากอากาศ
เขาอยากจะวิ่งหนีเท่านั้น
เขาดึงทวนยาวออกจากมืออย่างบ้าคลั่ง
เมื่อปลายทวนถูกดึงออกจากฝ่ามือ ก็พาเอาเลือดและเศษเนื้อกระเซ็นออกมา เลือดสดพุ่งออกจากบาดแผล กระเซ็นใส่หน้า เสื้อผ้า และปีกของเขา
เขาส่งเสียงกรีดร้องแหลมกว่าเดิม แล้วโยนทวนยาวทิ้งลงจากอากาศ
ทวนยาวกระแทกพื้น ดีดตัวขึ้น กลิ้งไปสองสามรอบ แล้วหยุดอยู่กลางกองใบไม้
หลินเสี่ยวเหอพุ่งตัวออกไปตั้งแต่กล่องยังร่วงอยู่กลางอากาศ
ความเร็วของเธอราวกับเสือชีตาห์ตะครุบเหยื่อ ไปถึงก่อนกล่องจะตกถึงพื้น มือทั้งสองข้างรับกล่องไว้ได้อย่างมั่นคง