“เขาเร็วมากเลยนะ” จ้าวเฉียงพูดขึ้นลอย ๆ
เร็วมากจริง ๆ
แต่สิ่งที่จ้าวเฉียงไม่รู้คือ ความเร็วของคนคนนั้นลดลงไปมากเพราะร่างกายอ่อนล้าสุดขีดแล้ว
หากเขาอยู่ในสภาพสมบูรณ์เต็มร้อย พวกเขาอาจไม่ทันได้เห็นแม้แต่แผ่นหลังของเขา และในระยะนี้ ในตอนที่ทุกคนกำลังหวาดกลัวนกยักษ์กับหมีสีน้ำตาล คำว่า “วิ่งเร็วมาก” ในสายตาพวกเขาเป็นเพียงคำคุณศัพท์ “พอใช้ได้” เท่านั้น
ไม่มีใครคิดว่ามันน่าเหลือเชื่ออะไร... ถูกมอนสเตอร์แบบนั้นไล่ล่า ถ้าวิ่งไม่เร็วคงตายไปนานแล้ว
ตาของจางเผิงเป็นประกาย
ไม่ใช่เพราะความเร็วของซูมู่ แต่เป็นเพราะสถานการณ์ของเขา เขาถูกนกยักษ์นั่นไล่ล่า ถูกหมีสีน้ำตาลนั่นลากถ่วง เขาวิ่งอยู่บนขีดจำกัดมาไม่รู้ว่าตั้งนานเท่าไหร่แล้ว
ร่างกายของเขากำลังอ่อนล้า ความเร็วของเขากำลังลดลง ปฏิกิริยาตอบสนองของเขากำลังเชื่องช้าลง เขาอาจล้มลงเมื่อไหร่ก็ได้ ขอเพียงเขาล้มลง ขอเพียงนกยักษ์นั่นฉีกร่างเขาออก สิ่งของที่ติดตัวเขาก็จะหล่นออกมา... วัตถุประหลาดระดับสามเครื่องหมายคำถามที่นำออกมาจากสถานที่ลับ รวมถึงของอื่น ๆ ทั้งหมดในกระเป๋าของเขา
มุมปากของจางเผิงยกขึ้นเล็กน้อย
เขาคิดว่า ตนเองเป็นบุตรแห่งโชคชะตาแน่ ๆ คนคนนั้นแม้จะได้สมบัติไป แต่สุดท้ายแล้วก็ยังต้องยื่นของมาให้เขาอยู่ดีไม่ใช่หรือ? คนคนนั้นตาย กล่องตกบนพื้น เขาก็แค่หยิบขึ้นมา ง่ายดายแค่นี้ ส่วนสมบัติที่คนคนนั้นสุ่มได้จากสถานที่ลับก็จะปะปนอยู่ในกองสิ่งของนั่น ทุกอย่างเป็นไปตามแผนที่วางไว้ดีที่สุด