ใบหน้าเธอเต็มไปด้วยฝุ่นและเหงื่อ เสื้อผ้าถูกเถาวัลย์กรีดขาดหลายแถบ แขนข้างหนึ่งมีแผลเลือดซึมอยู่... โดนหนามของเถาวัลย์เกี่ยว ไม่ลึก แต่แสบมาก เธอเงยหน้าขึ้น ยกมือทำสัญลักษณ์ OK ไปทางซูมู่
ซูมู่ถอนหายใจเฮือก
เขากำลังจะตรวจสอบว่าสายยางดับเพลิงยึดแน่นดีหรือยัง จู่ๆ ดาดฟ้าใต้เท้าก็สั่นสะเทือนรุนแรง
ไม่ใช่แผ่นดินไหว แต่มีบางสิ่งคลาน กระแทก ฉีกทึ้ง อยู่ภายในตัวอาคารอย่างบ้าคลั่ง เขาก้มลงมองทันควัน เห็นรอยแยกเปิดออกที่ขอบดาดฟ้า เถาวัลย์สีแดงเลือดเส้นหนึ่งโผล่ออกมาจากรอยแยก เลื้อยพันสายยางดับเพลิง แล้วไต่ตามสายยางมาทางเขาอย่างรวดเร็ว
รูม่านตาซูมู่หดลงฉับพลัน
สิ่งนี้มีสติปัญญา
มันไม่ได้แค่ป้องกันตัวตามสัญชาตญาณ แต่มันหาเจอปลายเชือกทั้งสองด้าน แล้วคลานตามเชือกขึ้นมาเอง มันจะโจมตีจากทั้งสองด้านพร้อมกัน อุดทางพวกเราไว้บนตึกสองหลังนี้
“วิ่ง!” ซูมู่ทำสัญญาณมือไปทางหลินเสี่ยวเหอ แล้วหันหลังวิ่งทันที
เขาไม่ลังเล กระโดดลงจากขอบดาดฟ้าไปเลย
ไม่ใช่กระโดดตึก แต่กระโดดไปลงดาดฟ้าตึกข้างๆ ที่เตี้ยกว่าเล็กน้อย... นี่คือเส้นทางถอยที่เขาสังเกตไว้ก่อนแล้ว