เขาจ้องแผงข้อมูลอยู่หลายวินาที ก่อนจะค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจออกมา
“งั้นฆ่าแม่ทัพผีได้เท่ากับการหลอมกายหนึ่งขั้น ฆ่าผู้ตื่นพลังได้เท่ากับสิบขั้น และเมื่อครบสิบขั้นก็จะกระตุ้นการทะลวงขั้นปลุกพลัง” เขาทบทวนตรรกะนี้ในใจ “พูดอีกอย่างคือ ถ้าคนขั้นสองฆ่าผู้ตื่นพลังได้ ก็จะข้ามการหลอมกายอีกแปดขั้นตรงกลาง แล้วเข้าสู่ขั้นปลุกพลังได้เลย แต่ถ้าฆ่าได้แค่แม่ทัพผี ก็ต้องไต่ขึ้นไปทีละขั้น”
เขานึกถึงความรู้สึกตอนต่อสู้กับแม่ทัพหน้ากระดูกก่อนหน้านี้
ค่าประเมินคุณสมบัติของแม่ทัพผีตัวนั้นอยู่ที่ประมาณสองหมื่น ส่วนพลังการต่อสู้ของเขาในตอนนั้น...ก่อนจะเข้าสู่ขั้นสองไม่นาน...อยู่ที่ราวเก้าพันกว่า
เขาอาศัยการซ้อนทับของพรสวรรค์ประเภทกฎจึงเอาชนะมาได้อย่างหวุดหวิด แต่ตอนนี้ค่าคุณสมบัติจากการปลุกพลังขั้นหนึ่งทำให้ค่าสถานะพื้นฐานของเขาเพิ่มขึ้นถึงสี่เท่า หากตอนนี้ต้องเจอกับแม่ทัพหน้ากระดูกอีกครั้ง เขาก็ไม่จำเป็นต้องใช้พรสวรรค์ช่วย แค่ปะทะกันซึ่งหน้า ยังเอาชนะได้
“ผู้ตื่นพลังแข็งแกร่งกว่าแม่ทัพผีอยู่หนึ่งระดับ” เขาคิด “ผลตอบแทนจากการฆ่าผู้ตื่นพลังจึงสูงกว่าการฆ่าแม่ทัพผีหนึ่งระดับเหมือนกัน การแบ่งระดับของระบบขั้นสองชัดเจนมาก...ฆ่าแม่ทัพผีได้ ก็มีคุณสมบัติไต่ระดับขึ้นไป ฆ่าผู้ตื่นพลังได้ ก็มีคุณสมบัติกระโดดข้ามระดับ”
เขาสลักข่าวนี้ไว้ในใจ จากนั้นหยิบน้ำแร่จากกระเป๋า เทลงบนฝ่ามือเล็กน้อย แล้วล้างมือทั้งสองข้างอย่างพิถีพิถัน หยดน้ำร่วงผ่านซอกนิ้วลงไปรวมกันเป็นแอ่งเล็ก ๆ บนใบไม้ร่วง