มันรู้ว่าครั้งนี้มันทำเกินไปมาก
ขโมยไข่ นำภัยมา พัวพันถึงผู้หลักผู้ใหญ่และผู้ล่าแถวสุดยอดของพื้นที่ให้มาสู้ตาย ถ้าไม่ใช่เพราะหมีทองยักษ์เอาชีวิตเข้ากำบังไว้ตรงหน้า ตอนนี้มันคงถูกนกยักษ์นั่นฉีกทึ้งเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยไปแล้ว
หมีสีน้ำตาลก้มหัว วางไข่สองฟองนั้นลงบนพื้นอย่างระมัดระวัง ใช้อุ้งเท้าเขี่ยไปตรงหน้าหมีทองยักษ์ นี่คือสิ่งเดียวที่มันชดเชยได้... ส่งไข่คืน ให้ผู้หลักผู้ใหญ่จัดการ
หมีทองยักษ์ก้มมองไข่สองฟองนั้น แล้วก็มองหมีสีน้ำตาล
ในแววตามันไม่มีความโล่งใจ ไม่มีความปลงตก มีแต่ความอ่อนล้าลึกซึ้งเกินจะเอ่ยออกมา
มันยื่นอุ้งเท้าหน้าข้างที่ยังไม่หัก หยิบไข่ฟองหนึ่งจากพื้น ชั่งน้ำหนักในมือ แล้วหยิบอีกฟอง ชั่งพอๆ กัน เปลือกไข่
ไม่บุบสลาย น้ำหนักก็ถูก กลิ่นก็ถูก มันยื่นไข่ฟองนั้นคืนให้หมีสีน้ำตาล แล้วใช้อุ้งเท้าข้างที่หัก ตบหัวหมีสีน้ำตาลเบาๆ ท่าทางนั้นเบามาก เบาจนแทบไม่รู้สึกถึงแรง แต่ร่างหมีสีน้ำตาลก็แข็งค้างไปชั่วขณะ แล้วก็ค่อยๆ ค่อยๆ ก้มหัวลง มีอะไรบางอย่างในเบ้าตามันส่องประกายจางๆ แต่มันไม่ยอมให้สิ่งนั้นไหลออกมา
หมีสีน้ำตาลรับไข่มา ก้มหัว ใช้จมูกคลึงเปลือกไข่
เปลือกไข่เรียบลื่น อุ่นนวล มีกลิ่นหอมหวานจางๆ เหมือนกับฟองที่มันเคยแอบดื่มไม่มีผิด มันใช้ฟันกัดเปลือกไข่เบาๆ เตรียมจะเจาะรูเล็กๆ เหมือนคราวก่อน แล้วดูดน้ำไข่ข้างใน เพื่อเติมพลังที่ร่อยหรอจนหมดสิ้น