ในป่าทึบหนานหยาง หญิงสาวที่มัดผมหางม้าสูงนั่งยองอยู่ริมลำธาร ใช้ดาบตรงเหลากิ่งไม้ท่อนหนึ่ง ข้อความในแชนแนลสาธารณะเลื่อนขึ้นไม่หยุด เธอกวาดตามองสองสามครั้ง ก่อนสะบัดเศษไม้ที่ติดอยู่ตรงปลายดาบออก
“ประเทศซากุระ ประเทศอเมริกา ประเทศโสม คนเป็นแสนรุมล้อมคนคนเดียว” น้ำเสียงของเธอราบเรียบ ราวกับกำลังเล่าพล็อตเรื่องที่เห็นมานับครั้งไม่ถ้วน “ฉันเคยเจอสถานการณ์แบบนี้มาก่อน เมื่อก่อนทางฝั่งเราก็เคยมีคนคนหนึ่งถูกสามขุมอำนาจใหญ่ล้อมสังหาร สุดท้ายเขาไม่ตาย แต่ก็ไม่ได้ชนะ เขาหนีไปได้”
“แล้วซูมู่ล่ะ?” เด็กหนุ่มเท้าเปล่าถาม
“ไม่รู้” เธอตอบ “ต้องดูว่าเขาจะเลือกยังไง ถ้าอยากฝืนรับมือซึ่งหน้า เขาก็โง่แล้ว แต่ถ้าใช้ภูมิประเทศในเมืองโบราณโหลวหลานถ่วงกำลังทั้งสามทางไว้ได้ รอให้ได้ศิลาปลดผนึกแล้วค่อยถอนตัว เขาก็ยังมีโอกาส แต่ถ้าทั้งสามทางตั้งใจจะฆ่าเขาจริง ๆ แล้วส่งคนไปอัดแน่นทุกทางออก ต่อให้เขาบินได้ก็ยังไม่แน่ว่าจะรอด เว้นแต่จะบินหนีไปได้จริง ๆ”
“เขาบินได้ไหม?”
หญิงสาวยิ้มบาง ๆ “ฉันไม่รู้ แต่ในเมื่อเขาขึ้นไปถึงระดับ 13 ได้ ก็ต้องมีอะไรบางอย่างที่เหนือสามัญอยู่บ้าง ในโลกนี้ไม่มีใครอาศัยแค่โชคเอาชีวิตรอดมาจนถึงตอนนี้หรอก”