และในเวลาเดียวกัน
ห่างออกไป ทั้งหกคนกำลังหลบอยู่ตรงมุมตึกเรียน ใช้กล้องส่องทางไกลสังเกตสถานการณ์การต่อสู้ทางนี้
“มากเกินไปแล้ว... ห้าตัว ไม่ หกตัว... แล้วยังมีตัวเล็กวิ่งมาทางพวกเราอีก!” ชายร่างสูงโปร่งเสียงสั่นพร่า
“จะตกใจไปทำไม! มันก็ไม่ได้มุ่งหน้ามาทางพวกเราสักหน่อย!” ชายหมวกแก๊ปตวาด แต่มือของเขาก็ยังสั่น
ทว่าวินาทีต่อมา สีหน้าของทุกคนก็เปลี่ยนไป
มอนสเตอร์ตัวเล็กนั่น... ตัวที่ถูกซูมู่ยิงบาดเจ็บไปหนึ่งนัด... วิ่งตรงดิ่ง ไม่เฉไปทางอื่น ตรงไปยังตำแหน่งที่พวกเขาหลบซ่อนอยู่ มันไม่ได้วิ่งมั่ว แต่พุ่งตรงมาตามถนนร่มรื่น เร็วราวกับลูกธนูที่หลุดจากแล่ง
“เชี่ย! มันกำลังมาหาพวกเรา!” ชายร่างสูงโปร่งหันหลังวิ่งทันที
“จะวิ่งทำไมกัน! มันก็แค่ผ่านทาง...” คำพูดของชายหมวกแก๊ปยังไม่ทันจบ มอนสเตอร์ตัวเล็กก็พุ่งมาถึงตรงหน้าพวกเขาแล้ว
มันหยุด
ดวงตารูปไข่แนวตั้งสีเขียวหม่นจ้องมองทั้งหกคน ปากส่งเสียงคำรามต่ำ คล้ายเสียงขู่ของสัตว์ตระกูลแมว แผ่นหลังของมันยังคงมีเลือดซึมออกมา แต่นั่นไม่ส่งผลกระทบต่อความสามารถในการเคลื่อนไหวของมันเลย
“อ... อย่าเข้ามานะ...” หญิงผมสั้นก้าวถอยหลังด้วยสัญชาตญาณ
ลิ้นของมอนสเตอร์ตัวเล็กพุ่งออกมา
เร็วจนมองไม่ทัน
ชายร่างสูงโปร่งไม่มีแม้แต่โอกาสร้องโหยหวน ลิ้นเส้นนั้นก็ทะลุผ่านทรวงอกของเขา โผล่ออกมาจากแผ่นหลัง จากนั้นลิ้นก็ม้วนตวัด รั้งร่างทั้งร่างของเขาเข้ามาอยู่ตรงหน้ามอนสเตอร์ตัวเล็ก มันอ้าปากงับเข้าไปที่ศีรษะของเขาหนึ่งคำ