ซูมู่มองตาเธอ นิ่งเงียบไปชั่วขณะ
แล้วจึงเอ่ยปาก น้ำเสียงนุ่มนวลกว่าเมื่อครู่ แต่ความหมายชัดเจน “ฉันจะไปเก็บเลเวลกับมอนสเตอร์ระดับสูง ถ้าเธอตามไป จังหวะมันต่างกัน ไปด้วยกลับแล้วจะอันตราย”
เขาไม่ได้พูดว่า “เธอตามไม่ทันหรอก” ไม่ได้พูดว่า “เธออ่อนแอเกินไป”
แต่หลินเสี่ยวเหอเข้าใจ
แววตาของเธอหม่นลงไปวูบหนึ่ง แต่แล้วก็สว่างขึ้นอีกครั้ง ไม่ใช่ความสว่างแบบที่ถูกจุดขึ้น แต่เป็นความสว่างที่หนักแน่นกว่า ราวกับมีบางอย่างหยั่งรากลึกลงในใจ
เธอไม่ได้รบเร้า ไม่ได้พูดว่า “ฉันไม่กลัว” ไม่ได้พูดว่า “ฉันตามทัน” เธอเพียงพยักหน้า
“อืม”
แล้วเธอก็เริ่มหยิบของออกมาจากกระเป๋า
หนึ่งชิ้น สองชิ้น สามชิ้น... อุปกรณ์ ไอเทม วัตถุดิบ ม้วนคัมภีร์ นับสิบยี่สิบชิ้น กองเป็นกองเล็ก ๆ บนพื้น
มีของสีขาว ของสีเขียว บางชิ้นกระทั่งมีแสงสีฟ้าจาง ๆ
ซูมู่ชะงัก นี่คือของที่เธอฟาร์มมาได้ในวันเดียว?
ต้องฆ่ามอนสเตอร์ไปเท่าไหร่?
ผู้หญิงคนนี้ ตอนที่ซูมู่พบเธอครั้งแรก ยังคิดว่าเธอเป็นแค่นักศึกษาที่เพิ่งเข้าสังคม ไม่มีความระวังตัวเลยสักนิด
ทำไมถึงเปลี่ยนไปได้เร็วขนาดนี้? เรื่องร้ายทำให้คนเติบโตจริง ๆ แต่การเติบโตนี้ก็เร็วเกินไปแล้ว
สายตาของซูมู่กวาดไปยังกองของบนพื้น
ระดับไม่สูงเลยสักชิ้น สำหรับความต้องการในตอนนี้ของเขา แทบไม่มีประโยชน์