ค่ายเงียบลงชั่วขณะ ความเงียบนั้นไม่ใช่ความผ่อนคลายหลังจบการต่อสู้ ไม่ใช่ความอึดอัดก่อนพายุจะมา แต่เป็นความเงียบที่ลึกซึ้งกว่า สิ้นหวังกว่า เหมือนกับคนที่ถูกตัดสินประหารกำลังรอเวลาประหาร
ไม่มีใครพูด ไม่มีใครขยับ ไม่มีใครกล้าหายใจ
ความเงียบนั้นกินเวลาสามวินาทีเต็มๆ... ในสามวินาทีนั้น ลมหยุด แมลงหยุดส่งเสียง แม้แต่เสียงแตกของกองไฟก็หายไป
ราวกับว่าทั้งโลกเหลือเพียงเสียงหายใจหนักๆ ของราชาซอมบี้ และเสียงหัวใจของแต่ละคนที่แทบจะกระโดดออกมาจากลำคอ
ราชาซอมบี้ยกมือขึ้น
ไม่มีการเคลื่อนไหวที่สวยงาม ไม่มีการยกมืออย่างสง่างามเหมือนแม่มดน้ำแข็งที่กำลังวาดภาพ ไม่มีการยกมืออย่างร้อนแรงเหมือนแม่มดอัคคีที่กำลังเต้นรำ
มันแค่ยกมือขึ้น แล้วฟาดลงไป
“บึ้ม!”
พลังปราณที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าพุ่งออกจากฝ่ามือของมัน
ไม่ใช่เวทมนตร์ ไม่ใช่สกิล มันคือพลังบริสุทธิ์ที่ถูกบีบอัดจนถึงขีดสุด เหมือนลูกกระสุนปืนใหญ่
ขณะที่พลังปราณบินผ่านอากาศ อากาศรอบข้างถูกบีบอัดจนเกิดเสียงหวีดแหลม เหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังกรีดร้อง
ทุกที่ที่พลังปราณผ่าน ต้นไม้ถูกถอนรากถอนโคน รากไม้พร้อมดินลอยกลางอากาศ พื้นดินถูกไถเป็นร่องลึก ขอบร่องมีเศษหินและดินกลิ้งไปมา อากาศถูกฉีกทิ้ง ทิ้งร่องรอยสีขาวที่มองเห็นได้ชัดเจน