สายตาของโจวเจิ้นกั๋วกวาดมองแผ่นหลังของคนทั้ง 20 คนนั้น พยายามค้นหาข้อมูลเพิ่มเติมจากตำแหน่งที่ยืน ยุทโธปกรณ์ และบุคลิกของพวกเขา
จากนั้นเขาก็สังเกตเห็นว่า ทุกช่วงเวลาหนึ่ง คนเหล่านี้จะชำเลืองมองไปทางเดียวกันโดยไม่ได้นัดหมาย......ไม่ใช่มองผู้บังคับบัญชา ไม่ใช่มองสนามรบ แต่มองไปยังพื้นที่ทางตะวันออกของแนวป้องกันที่ปกคลุมด้วยควันและฝุ่นหนาทึบ
ทางนั้นมีอะไร? โจวเจิ้นกั๋วไม่เห็น แต่เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่ทำให้สัญชาตญาณรู้สึกไม่ปลอดภัยจากทิศทางนั้น
ขณะที่เขากำลังครุ่นคิด จู่ๆ ทหารทั้ง 20 นายก็มีความเคลื่อนไหว
ไม่ใช่ตึงเครียด ไม่ใช่ลนลาน แต่เป็นอะไรที่ละเอียดอ่อนกว่า เหมือนสิ่งที่รอคอยมานานได้มาถึงเสียที......การผ่อนคลาย ไหล่ของพวกเขาคลายลงเล็กน้อย นิ้วที่กำอาวุธไม่เกร็งแน่นเหมือนก่อน บางคนถึงกับยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย
โจวเจิ้นกั๋วมองตามสายตาของพวกเขาไป
คนห้าคนเดินออกมาจากกลุ่มควัน
คนที่เดินนำหน้าเป็นผู้หญิง
อายุราว 27-28 ปี สวมชุดรบรัดรูปสีเข้ม รวบผมยาวเป็นหางม้ากระชับ เผยให้เห็นลำคอขาวเนียนและกรามที่คมชัด ใบหน้าของเธองดงามแฝงความเยือกเย็น คิ้วเข้ารูปคมกริบ หางตาชี้ขึ้นเล็กน้อย สีม่านตาจางมากราวกับถูกอะไรบางอย่างชะล้างจนสีซีดจาง
บนตัวเธอมีคราบเลือด......ไม่ใช่เลือดของตัวเอง แต่เป็นเลือดของมอนสเตอร์ สีเขียวหม่น แห้งกรัง จับแข็งเป็นเปลือกบนชุดรบ ใบหน้าไร้แววใดๆ แต่ความไร้แววนั้นไม่ใช่ความชาชิน ไม่ใช่ความเฉยชา หากเป็นความสงบที่ลึกซึ้งกว่า เหมือนคุ้นเคยกับความเป็นความตายแล้ว