“เชี่ย! มอนสเตอร์!”
“ข้างหลัง! ข้างหลังอีก!”
“อย่าเบียด! ตั้งหลักแล้วสู้!”
ขบวนถูกรบกวนจนปั่นป่วนในบัดดล ล้มตายบาดเจ็บไปหลายคน
บนพื้นมีศพเพิ่มสองศพ ยังมีอีกสามคนที่บาดเจ็บ เลือดไหลย้อยตามแขน
สีหน้าของหวังเค่อฮว่าบึ้งตึงลง เขาชักมีดสั้นออกมา เผชิญหน้ากับมนุษย์วัวตัวนั้นตรงๆ เขาหลบการฟาดด้วยค้อนครั้งแรกได้ แล้วพุ่งเข้าโจมตีจากด้านข้าง มีดสั้นแทงเข้าไปในคอมนุษย์วัวอย่างแรง
หนึ่งที สองที สามที... มนุษย์วัวส่งเสียงคำรามทึบ กวัดแกว่งค้อนเหล็กอย่างมั่วซั่ว แต่หวังเค่อฮว่าเร็วกว่ามันมาก เขาอ้อมไปครึ่งรอบตัวมนุษย์วัว มีดสั้นแทงเข้าที่หลังคอ ตัดไขสันหลัง ร่างของมนุษย์วัวชะงักแข็ง แล้วล้มกระแทกพื้นเสียงดังสนั่น
หวังเค่อฮว่าสะบัดเลือดจากมีด หายใจหอบสองสามครั้ง
ที่แขนของเขามีแผลหนึ่ง โดนมนุษย์วัวฟันเอาตอนดิ้นเฮือกสุดท้าย ไม่ลึก แต่เลือดไหลย้อยตามแขน เขามองศพมนุษย์วัวบนพื้น แล้วมองแขนตัวเองที่มีแผล สีหน้าดูแย่
สายตาที่คนในกลุ่มชั้นยอดมองหวังเค่อฮว่า มีความอิจฉาปนอยู่หลายส่วน
มอนสเตอร์ระดับสี่ พวกเขาจัดการสักตัวยังต้องใช้ความพยายามตั้งนาน แต่หวังเค่อฮว่าคนเดียวจัดการได้เลย แม้จะเจ็บตัวบ้าง แต่สุดท้ายก็ชนะ นี่คือช่องว่างของความแข็งแกร่ง แม้จะอิจฉา แต่ในใจพวกเขาก็มีความมั่นใจเพิ่มขึ้นหลายส่วน... มีหวังเค่อฮว่าอยู่ ชายที่ถือทวนยาวคนนั้นจะเก่งกาจแค่ไหน ก็คงพลิกฟ้าพลิกแผ่นดินไม่ได้หรอก?