ข้อความประกาศค้างอยู่บนแผงหน้าจอครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ เลือนหายไป ซูมู่ยังไม่ทันได้เลื่อนอ่านต่อ แชนแนลก็ระเบิดขึ้นแล้ว
“เชี่ย!! ฉันไม่ได้ตาฝาดใช่ไหม?! หมู่บ้านโอเอซิส! ทรัพยากรเพิ่มขึ้น! การกดระดับมอนสเตอร์!”
“ระดับเฉลี่ยระดับสาม! ฉันอยู่ระดับสาม! ฉันสู้ได้! ในที่สุดฉันก็สู้ได้แล้ว!”
“ก่อนหน้านี้มอนสเตอร์ระดับห้าหกเจ็ดแปดพวกนั้น ฉันแค่เห็นยังไม่กล้ามองเลย แต่ตอนนี้ระดับสาม... ฉันถือขวานธรรมดาเล่มนี้ก็ฟันมันได้!”
“ฉันบอกแล้วว่าโลกนี้ไม่มีทางไม่เหลือทางรอดให้เลย! เจ็ดวันแรกคือการคัดกรอง คนที่รอดมาได้ก็จะได้รับโอกาส!”
“โอกาส! นี่คือโอกาสนะพวกเรา! โอกาสสุดท้าย!”
“ลงไป! ต้องลงไป! ฉันจะเอาของทั้งหมดที่มีติดตัวไป ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิตก็ต้องแย่งทรัพยากรมาให้ได้!”
“อย่าเพิ่งรีบ ๆ ประกาศบอกว่ากระเช้าทุกคันจะผ่านหมู่บ้านเดียวกัน นั่นหมายความว่าทุกคนต้องไปแย่งกันที่เดียว คนเยอะ ทรัพยากรก็แบ่งกันได้น้อยลง ต้องรีบลงไปให้เร็วที่สุด”
“กลัวอะไร! มอนสเตอร์ระดับสามฉันยังสู้ไหว ถ้ามีคนมาแย่ง ฉันก็ลุยกับพวกนั้น!”
“มีใครจะจัดทีมไหม? ลงไปด้วยกัน! แยกกันค้นหา แล้วค่อยกลับมารวมตัวแบ่งของ!”
ข้อความเด้งขึ้นมาทีละข้อความ ความเร็วในการเลื่อนหน้าจอเร็วเสียจนแทบมองไม่ทัน แต่อารมณ์ของทุกคนกลับเหมือนกัน... ทุกคนรู้สึกราวกับได้ความหวังกลับคืนมา
พวกคนเดินสายที่นิ่งเงียบในแชนแนลมาหลายวัน ทีมเล็ก ๆ ที่กัดฟันประคองตัวมาอย่างยากลำบาก รวมถึงคนธรรมดาที่แทบจะยอมแพ้เพราะระดับตามหลัง ตอนนี้ทุกคนเหมือนได้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง ประกาศนั้นเปรียบเสมือนกุญแจที่งัดประตูปิดตายภายในใจของทุกคนให้เปิดออกเป็นช่องเล็ก ๆ