กลุ่มแสงสีเทาหม่นนั้นหายไปจนหมดสิ้นแล้ว แต่ความรู้สึกถูกจ้องมองยังคงอยู่ เหมือนหนามแหลมที่ปักอยู่ที่ท้ายทอยของซูมู่
ใกล้กว่าเดิม สว่างกว่าเดิม
สายเลือดทองคำในกายของเขาพลุ่งขึ้นมาครั้งหนึ่ง ไม่ใช่ความโกรธ ไม่ใช่ความกลัว แต่เป็นความตื่นตัวที่ละเอียดอ่อนยิ่งกว่า เหมือนกำลังเตือนเขาว่า “มีบางอย่างกำลังมา”
เขาหดสายตากลับ เตรียมจะเก็บทวนยาว
ทันใดนั้น ความหนาวเย็นเสียดแทงก็พุ่งมาจากส่วนลึกของป่า
ไม่ใช่ความหนาวที่เกิดจากเวทน้ำแข็งของแม่มดน้ำแข็ง ที่ทำให้ผิวเป็นน้ำแข็ง ลมหายใจกลายเป็นไอขาว
นี่คือความหนาวที่แตกต่างอย่างสิ้นเชิง... ซึมออกมาจากซอกกระดูก พวยพุ่งออกมาจากส่วนลึกของวิญญาณ ทำให้ผู้คนโดยสัญชาตญาณอยากหดตัว อยากหนี อยากซ่อนตัวในมุมที่ไม่มีใครพบ
ไม่ใช่อุณหภูมิลดลง แต่มีบางอย่างกำลังใกล้เข้ามา การมีอยู่ของสิ่งนั้นกำลังเปลี่ยนแปลงอุณหภูมิ ความชื้น แม้กระทั่งความหนาแน่นของอากาศในป่านี้
ทุกคนสัมผัสได้ถึงความหนาวเย็นนั้นในเวลาเดียวกัน ไม่ใช่มีคนตะโกนว่า “หนาวจัง” ไม่ใช่มีคนใส่เสื้อเพิ่ม แต่ร่างกายของทุกคนแข็งทื่อทันใดในชั่วขณะเดียว เหมือนมีมือที่มองไม่เห็นยื่นออกมาจากความมืด มาจับคอของทุกคนเอาไว้