นิ้วของซูมู่ค้างอยู่เหนือความว่างเปล่าตรงตำแหน่งของทวนยาว พร้อมจะเรียกมันออกมาได้ทุกเมื่อ เขาเตรียมรับมือกับกรณีเลวร้ายที่สุดไว้แล้ว... หากเปลือกนอกถูกทำลายจนทะลุ เขาต้องพุ่งออกไปก่อนที่กระเช้าจะถูกทำลาย กระโดดลงไปบนสิ่งประหลาดตัวเตี้ย ๆ ด้านล่าง แล้วใช้ทวนยาวเอาชีวิตรอดบนพื้นดิน แม้ความน่าจะเป็นที่จะรอดจะริบหรี่แทบเป็นศูนย์ แต่เขาจะนั่งรอความตายเฉย ๆ ไม่ได้
เหลือแผ่นไม้สามชั้นสุดท้าย
ฝ่ามือของสิ่งยักษ์ฟาดลงมาอีกครั้ง
แผ่นไม้ทั้งสามชั้นแตกพร้อมกันในทันทีที่ฝ่ามือสัมผัส... โล่ก่อสร้างกางออกสามครั้ง แต่ละชั้นทนได้ไม่ถึงครึ่งวินาทีก็พังทลายลงอย่างสิ้นเชิง ปลายนิ้วของฝ่ามือทะลุแผ่นไม้ชิ้นสุดท้ายเข้ามา ห่างจากผิวกระเช้าไม่ถึงสามฉื่อ
ซูมู่กำด้ามจับเสมือนของทวนยาวแน่น
และแล้ว... ในตอนนั้นเอง
ท้องฟ้าก็ฉีกออก
ไม่ใช่รอยแยกสีดำของมิติที่ถูกฉีกทึ้งเหมือนตอนคิเมร่าปรากฏตัว แต่เป็นฝ่ามือขนาดมหึมาที่โปร่งแสง ยื่นลงมาจากส่วนลึกของท้องฟ้า
รูปร่างของมันพร่าเลือนราวกับภาพสะท้อนที่มองผ่านม่านน้ำหนาหนัก แต่ขนาดและแรงกดดันที่แผ่ออกมานั้นบริสุทธิ์และไร้เหตุผล... เป็นการกดข่มอย่างเด็ดขาดจากสิ่งมีชีวิตมิติสูงกว่าต่อสิ่งมีชีวิตมิติต่ำกว่า