หมอกนอกหน้าต่างข้นหนืดราวกับของเหลวที่กำลังไหลเวียน
ผืนดินเบื้องล่างไม่มีโบราณสถานของเมืองให้เห็นอีกแล้ว เหลือเพียงหมอกสีเทาเข้มที่ม้วนตัวปั่นป่วน บนผิวหมอกมีระลอกคลื่นขนาดมหึมาพาดผ่านเป็นครั้งคราว ราวกับร่องรอยที่บางสิ่งกำลังกวนน้ำขณะว่ายวนอยู่ใต้ผิวน้ำ
เงาร่างเหล่านั้นปรากฏให้เห็นวูบ ๆ ในหมอก บ้างคล้ายอาคารที่พังถล่ม บ้างคล้ายสัตว์ยักษ์ที่ขดตัวอยู่ บ้างเขามองเห็นไม่ชัด และก็ไม่อยากมองให้ชัดด้วย
สิ่งที่ใหญ่โตอย่างแท้จริงเหล่านั้นไม่ขยับเลย
พวกมันกระจายตัวอยู่ลึกเข้าไปในหมอก คล้ายเรือที่เกยตื้น คล้ายเทือกเขาที่หลับใหล คล้ายการดำรงอยู่บางอย่างที่ใกล้เคียงกับ “ภูมิประเทศ” มากกว่า “สิ่งมีชีวิต” ซูมู่ไม่อาจบอกได้ว่าพวกมันกำลังสังเกตการณ์หรือจำศีลอยู่กันแน่ แต่เขาสัมผัสได้ถึงน้ำหนักของสายตาเหล่านั้นที่จับจ้องมายังกระเช้า...
แม้จะมีหมอกหนา ตัวกระเช้า และโล่กั้นอยู่ ความรู้สึกว่าถูกจ้องมองก็ยังชัดเจน ราวกับมีใครยืนหายใจรดอยู่ด้านหลัง
“พวกมันกำลังรอ” ซูมู่พึมพำ ไม่ได้พูดกับใคร แค่ปล่อยประโยคนี้ออกมาในหัว
หอธนูกำลังโจมตีโดยอัตโนมัติ สิ่งประหลาดที่ถูกเบียดมาใกล้รางกระเช้าและเผลอเข้ามาในระยะโจมตี จะถูกลูกธนูแทงทะลุทันทีที่เข้าใกล้กระเช้า
ซูมู่สังเกตว่าความถี่ในการโจมตีของหอธนูสูงกว่าตอนอยู่ในเมืองอย่างเห็นได้ชัด ไม่ใช่เพราะหอธนูยิงเร็วขึ้น แต่เป็นเพราะมอนสเตอร์มีความหนาแน่นมากเกินไป มากจนแทบทุกไม่กี่วินาทีจะมีเงาร่างสีม่วงเข้มลอยขึ้นจากหมอกแล้วสลายไปในระยะสายตาของเขา