ซูมู่เงยหน้าขึ้น จ้องมองแผ่นหลังของหมีสีน้ำตาลตัวเบื้องหน้า
ความเร็วของมันก็ลดลงเช่นกัน จังหวะก้าวของสี่อุ้งเท้าลดลงอย่างเห็นได้ชัด ทุกครั้งที่เท้าตกถึงพื้นล้วนหนักอึ้งและยืดยาด ไข่ใบนั้นยังอยู่ในอ้อมอก ของเหลวสีทองเข้มไหลแห้งไปแล้ว ขอบรูแตกบนเปลือกไข่ดำคล้ำ ราวกับถูกอะไรบางอย่างเผาจนไหม้
มันก็ถึงขีดจำกัดเหมือนกัน ทั้งสามคนล้วนถึงขีดจำกัด แต่นกยักษ์มีขีดจำกัดสูงกว่าพวกเขามาก
หนีไม่พ้นแล้ว
ซูมู่แหงนหน้าขึ้น ปอดบีบตัวเหมือนสูบลมที่ถูกกดแบน ส่งเสียงตะโกนแหบพร่าปนกลิ่นคาวเลือดออกมา
“พุ่งแทง!”
วินาทีที่สกิลทำงาน ร่างของเขาพุ่งออกไปข้างหน้าอย่างรุนแรงภายใต้การนำของทวนยาว
ไม่ใช่การหนี แต่เป็นการโจมตี ร่างของเขาลากเส้นเงาตรงเป็นแนวในอากาศ ปลายทวนตวัดเป็นประกายสีขาวเงินใต้แสงอาทิตย์ ปักลงที่ขาของหมีสีน้ำตาลอย่างแม่นยำ
“กร๊อบ...!”
เสียงกระดูกแตกดังระเบิดขึ้นตรงชายขอบเขตหมีอันว่างเปล่า
หมีสีน้ำตาลส่งเสียงร้องโหยหวน ร่างกายทรุดลงข้างหนึ่ง ขาหลังซ้ายลากไปกับพื้นขณะวิ่ง มันเซถลาไปข้างหน้าสองสามก้าวเกือบล้ม แต่ร่างมันหนักเกินไป แรงเฉื่อยทำให้มันพุ่งต่อไปอีกหลายก้าว ขาหักลากเป็นรอยเลือดยาวบนพื้น
พุ่งแทงของซูมู่ไม่เพียงแทงทะลุขามัน ผลผลักกระเด็นที่ติดมาทำให้ร่างมันชะงักอยู่กับที่แค่ชั่วพริบตา... ไม่ถึงครึ่งวินาที แต่มันก็เพียงพอแล้ว