ทหารคนหนึ่งสาดกระสุนจากปืนกลเข้าใส่มัน กระสุนกระทบผิวหนังราวกับยิงใส่แผ่นเหล็กกล้า สะเก็ดไฟกระเด็น กระสุนแฉลบ ไม่ทิ้งแม้จุดขาวไว้เลย ฝ่าเท้าของราชันย์อสูรกระทิงซาอูต้าเหยียบลงมา ร่างท่อนบนของทหารถูกกดจมลงไปในดิน ท่อนล่างยังกระตุกเกร็ง ขาเตะถีบอยู่สองสามที แล้วก็แน่นิ่งไป
พรอชิวและหัวหน้ากิลด์อีกหลายคนเข้าปะทะกับก็อบลินอสนีบาต ไม่ใช่ว่าพวกเขาอยากสู้กับก็อบลินอสนีบาต แต่พวกเขาไม่กล้าเข้าใกล้ราชันย์อสูรกระทิงซาอูต้าเลยสักนิด ใบมีดแสงของพรอชิวฟันลงบนคอของราชันย์อสูรกระทิงซาอูต้า เหลือไว้แค่รอยขาวจางๆ พลังโจมตีที่เขาเคยภาคภูมิใจกลับเป็นแค่การเกาให้คันเมื่ออยู่ต่อหน้าป้อมปราการเคลื่อนที่ตนนั้น
ดังนั้นเขาจึงเลือกก็อบลินอสนีบาต... อย่างน้อยตัวนี้ยังดูพอสู้ได้
ปีกของเขากางออกในความมืด ขาวสะอาดราวหิมะ แสบตาอย่างยิ่งท่ามกลางแสงสายฟ้าสีขาวอมฟ้าและแสงเปลวไฟสีแดงเข้ม
ใบมีดแสงสีทองรวมตัวขึ้นในฝ่ามือ คล้ายดาบยาวที่ก่อจากแสง คทาของก็อบลินอสนีบาตตวัดหนึ่งที สายฟ้าสายหนึ่งฟาดเข้าใส่เขา ร่างของเขาพลิกกลับกลางอากาศ สายฟ้าเฉี่ยวผ่านขอบปีก ขนนกสองสามเส้นถูกไฟฟ้าช็อตเกรียม ร่วงปลิวลงมา
ใบมีดแสงของเขาฟาดลงมาที่ลำคอของก็อบลินอสนีบาต ร่างของก็อบลินอสนีบาตวูบไหวท่ามกลางอสนีบาต แล้วหายไป ปรากฏตัวอีกครั้งห่างออกไปหลายเมตร ไม่ใช่เทเลพอร์ต แต่เป็นความเร็วที่สายตาของพรอชิวตามไม่ทัน