เถาวัลย์คลายออก ซากมอนสเตอร์เหล่านั้นร่วงจากอากาศ กระแทกลงบนพื้น บ้างก็เละจนไม่เหลือเค้าเดิม บ้างยังคงรูปร่างสมบูรณ์ แต่ไร้ร่องรอยของชีวิตใด ๆ
เถาวัลย์หดกลับราวกับกระแสน้ำลด วูบหายลงใต้ดิน ทิ้งไว้เพียงรูขนาดเท่าปากชามกับคราบเลือดเต็มพื้น
เสี่ยวจิ่วกอดกระถางดอกไม้บนพื้น ลุกขึ้นยืน หันหลังเดินกลับไปอยู่ข้างหลังไป๋หลิ่วซี สีหน้าเขาไม่เปลี่ยนแปลงเลยแม้แต่น้อย ไม่แม้แต่จะมองซากพวกนั้นสักแวบ
สนามรบเงียบงันไปชั่วขณะ
ความเงียบนั้นไม่ใช่ไร้เสียง แต่เป็นเพราะสมาธิของทุกคนถูกสูบหายไปในชั่วพริบตา
ปืนใหญ่อัตโนมัติยังลั่น ปืนเล็กยาวยังดัง เสียงคำรามของมอนสเตอร์ยังคงดำเนินต่อไป แต่เสียงเหล่านั้นกลับราวกับถูกกรองผ่านสำลีหนา ห่างไกลและพร่ามัว สายตาทุกคู่จดจ้องอยู่บนพื้นดินที่ถูกเถาวัลย์ฉีกทึ้ง บนซากมอนสเตอร์ที่ยังมีเลือดซึม บนแผ่นหลังของเด็กหนุ่มที่กอดกระถางดอกไม้เดินกลับไป
ในหมู่ผู้รอดชีวิต คนที่เคยคิดว่ากองทัพก็แค่นี้ แค่มีอาวุธดี ไม่เห็นมีอะไรน่าเกรงขาม ตอนนี้หุบปากสนิทแน่นยิ่งกว่าหอยกาบ
คนที่เคยดูแคลนกองทัพ คิดว่าตัวเองมีพรสวรรค์ มีอาชีพ เก่งกาจกว่าพวกทหารเกณฑ์ ตอนนี้ไม่กล้าแม้แต่จะสบตากับไป๋หลิ่วซี
ส่วนคนที่เดิมยืนดูอยู่ห่าง ๆ ลังเล ไม่รู้ว่าจะตามกองทัพไปดีหรือแยกตัวไปสู้เอง ตอนนี้ในแววตาจุดประกายบางสิ่งที่เมื่อก่อนไม่มี... ความหวัง ตามคนพวกนี้ไป รอดแน่