มนุษย์หัวสุนัขจ้องมองปีกของพรอชิว แววตาเปลี่ยนจากริษยาเป็นหม่นหมอง
เขาก้มลงมองมือตัวเอง...ขนสั้นสีน้ำตาลปกคลุมหลังมือ เล็บหนาและแหลม เมื่อเทียบกับปีกขาวดุจหิมะคู่นั้นแล้ว ดูเหมือนเป็นของบกพร่องที่ผู้สร้างปั้นแต่งขึ้นมาอย่างลวก ๆ
เขากำหมัดแน่น พูดเสียงต่ำกับชายวัยกลางคนข้าง ๆ ว่า “สายพันธุ์เหมือนกัน แต่ทำไมเทวทูต ส่วนผมถึงเป็นแค่หมา”
ชายวัยกลางคนยิ้มเจื่อน ตบบ่าเขาเบา ๆ “นี่คือโชคชะตา อย่าเปรียบเทียบเลย”
มนุษย์หัวสุนัขไม่พูดอะไรอีก แต่หมัดของเขายิ่งกำแน่นขึ้น
มีคนถามชายวัยกลางคนว่า “การประเมิน Ss ที่เขาพูดหมายความว่ายังไง ทำไมผมถึงไม่มี”
ชายวัยกลางคนครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนลดเสียงอธิบายว่า “เขาเป็นผู้มีพลังขั้นต้น คนส่วนใหญ่ตื่นรู้เป็นพรสวรรค์ บางส่วนตื่นรู้เป็นอาชีพ ส่วนเขาตื่นรู้เป็นสายพันธุ์ สายพันธุ์เป็นหนึ่งในพลังขั้นต้นที่หายากที่สุด” เขาหยุดชะงัก “หายากกว่าทั้งพรสวรรค์และอาชีพ”
คิ้วของซูมู่ขมวดเข้าหากัน
การประเมิน Ss? เขาไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อน เขามองไปรอบ ๆ ตัว พบว่าทุกคนดูเหมือนจะไม่แปลกใจ มีคนพยักหน้า บางคนกระซิบถกกัน ไม่มีใครแสดงท่าทางสงสัย
เขาพลาดข่าวสำคัญอะไรไป?
ข่าวที่สำคัญขนาดนี้ กลับไม่มีใครแพร่งพราย ถ้าไม่ใช่เพราะการประชุมครั้งนี้ เขาอาจไม่มีทางรู้เลยว่ายังมีระบบประเมินแบบนี้อยู่