และในเวลาเดียวกัน ในอีกมิติหนึ่งที่แตกต่างไปโดยสิ้นเชิง
พื้นที่ในร่มขนาดมหึมา
ราวกับสนามกีฬาที่ถูกควักไส้ออก หลังคาโค้งสูงจนแทบมองไม่เห็นยอด ผนังทั้งสี่ด้านเป็นสีขาวเทา วัสดุไม่ทราบชนิด พื้นโลหะสีเทาเงิน เครื่องมือรูปร่างแปลกตาหลายสิบชิ้นเรียงรายอยู่กลางพื้นที่ แต่ละชิ้นเชื่อมต่อกับสายไฟและเซนเซอร์อันซับซ้อน เปล่งแสงเรืองรองสีน้ำเงินอ่อน
ทหารคนหนึ่งเพิ่งเดินออกจากเครื่องจักรที่ใหญ่ที่สุด ก้มลงมองแขนของตัวเอง ก่อนหน้านี้เขาในเมืองถ่านอัสดงถูกมนุษย์วัวระดับหกกระแทกเข้าที่ไหล่ กระดูกแตก แต่ตอนนี้บริเวณนั้นกลับสมบูรณ์ดี ไม่มีแม้แต่รอยแผลเป็นหลงเหลือ
ทหารอีกคนที่อยู่ข้างๆ ตบไหล่เขา แล้วพูดเสียงเบา: “อย่ามองเลย เครื่องมือพวกนั้นทางด้านบนจัดมาให้ภารกิจแบบนี้โดยเฉพาะ ใช้ดีนักแหละ” เขาหยุดครู่หนึ่ง “แต่ทุกทีก็เป็นแบบนี้... ออกไปข้างนอกที กลับมาก็ถูกตรวจเหมือนเป็นมอนสเตอร์”
อาชีย่อตัวลงอยู่ที่มุมหนึ่งอันค่อนข้างเงียบของพื้นที่ ในมือถือกล่องโลหะที่ถูกทุบจนพัง กำลังต่อชิ้นส่วนทีละชิ้น เศษชิ้นส่วนบางส่วนบิดเบี้ยวไปแล้ว ต่ออย่างไรก็ไม่เข้ากัน เธอถอนหายใจ ทิ้งเศษชิ้นส่วนลงพื้น เงยหน้ามองไป๋หลิ่วซี น้ำเสียงเต็มไปด้วยความขุ่นเคืองอย่างชัดเจน
“หัวหน้ากอง เราออกไปสู้ตายข้างนอก กลับมายังต้องถูกตรวจร่างกายแบบครบชุดเหมือนถูกขังในกรง ทุกทีเป็นแบบนี้ ไม่ให้เวลาพักผ่อนสักนิดเลย”