ไกลออกไป ประมาณหนึ่งกิโลเมตร นั่นคือทิศทางของสถานีตำรวจ ตรงนั้นเป็นลานจอดรถที่ค่อนข้างโล่ง
ขณะนี้กำลังมีการต่อสู้ครั้งใหญ่เกิดขึ้น
มีเงาสีเขียวอย่างน้อยนับร้อยตน—มันคือก็อบลิน ก็อบลินที่โตเต็มวัย
พวกมันถือกระบองไม้ ขวานหิน ล้อมเป็นวงกลม บุกเข้าโจมตีสิ่งมีชีวิตยักษ์ใหญ่ที่อยู่ตรงกลางอย่างบ้าคลั่ง
และสิ่งมีชีวิตยักษ์พวกนั้น...
คือมนุษย์วัว
นี่เป็นครั้งแรกที่ซูมู่ได้เห็นสิ่งมีชีวิตชนิดนี้
รูปร่างใหญ่อย่างน้อยสองเท่าของคนทั่วไป ทั้งตัวปกคลุมด้วยขนสีน้ำตาลหรือดำ บนหัวมีเขาโค้งแหลมคู่หนึ่ง ถือค้อนหินหรือตะบองไม้ขนาดมหึมา
มนุษย์วัวรวมแล้วเจ็ดแปดตน ถูกล้อมไว้ด้วยก็อบลินนับร้อยตนตรงกลาง แต่กลับไม่เสียเปรียบเลยสักนิด
โดยเฉพาะตนที่อยู่ตรงกลางนั่น—
รูปร่างอย่างน้อยสามเท่าของคนทั่วไป!
มันทั้งตัวดำสนิท ขนตั้งชันเหมือนเข็มเหล็ก ทุกครั้งที่พุ่งชนก็สามารถกระแทกก็อบลินปลิวไปได้สี่ห้าตน ค้อนหินขนาดยักษ์หวดผ่านไป ก็กวาดเป็นที่โล่งว่างในทันที
กระบองไม้ของก็อบลินฟาดลงบนตัวมัน เหมือนการเกาหาที่คัน แม้แต่หนังก็ถลอกไม่ได้
ส่วนการตอบโต้ทุกครั้งของมัน ก็คร่าชีวิตก็อบลินไปได้หลายชีวิต
บนพื้นมีศพก็อบลินนอนอยู่แล้วสองสามสิบศพ เลือดสีเขียวไหลนองเป็นลำธาร
แต่พวกก็อบลินก็ยังคงพุ่งเข้าใส่โดยไม่กลัวตาย
ซูมู่มองด้วยความตะลึงงัน
ในที่สุดเขาก็เข้าใจ ว่าทำไมรังก็อบลินที่นี่ถึงมีแต่ตัวอ่อนกับก็อบลินแก่ที่แก่จนเดินแทบไม่ไหวตัวเดียว