หลินอวี่เวยไม่ได้ตอบกลับอีก
ซูมู่เก็บเครื่องมือสื่อสาร หยิบขวดน้ำแร่ที่ดื่มเหลือครึ่งขวดออกจากกระเป๋า บิดฝาแล้วกรอกเข้าปากอีกหลายอึก
เขายัดขวดน้ำกลับเข้ากระเป๋า ยืดตัวตรง ปัดฝุ่นและเศษใบไม้ตามตัวออก ทวนยาวถูกเรียกจากมิติส่วนตัว กำไว้ในมือปรับสมดุล
ขาของเขายังอ่อนล้า ปอดยังเจ็บร้าว แขนยังสั่นเล็กน้อย แต่หมีสีน้ำตาลตัวนั้นก็ขาหักข้างหนึ่งเช่นกัน และมันวิ่งมาไกล แรงกายถดถอยยิ่งกว่าเขา
หมีขาหัก เรี่ยวแรงถดรอน กระวนกระวายจะไปขโมยไข่ กับคนที่เหนื่อยล้าแต่ยังทรงตัวได้ดี มีพรสวรรค์ประเภทกฎหนุนหลัง และหมายตาอยากขโมยไข่เหมือนกัน ยังไม่รู้ผลแพ้ชนะ
ซูมู่สูดลมหายใจลึก “ฉันพร้อมจะไปแล้ว นายจะไปหรือไม่ไปแล้วแต่” หลังส่งข้อความเสร็จ เขาก็วิ่งไปทางประตูทิศเหนือ
ความเร็วไม่มากนัก แต่ทุกย่างก้าวหนักแน่นมั่นคง
สายตาจับจ้องไปที่จุดดำเคลื่อนไหวอยู่ไกลออกไป มันหยุดตรงรั้วประตูทิศเหนือครู่หนึ่ง เหมือนกำลังยืนยันทิศทาง แล้วหายลับเข้าไปในช่องโหว่ของรั้ว
...................
ไกลออกไป บนดาดฟ้าตึกสูง
เหอหลินเก็บกล้องส่องทางไกล ถอนหายใจแรง
เธอพาทีมของตัวเองถอยออกมานอกสวนสัตว์ อยู่บนดาดฟ้าตึกพาณิชย์ร้างแห่งหนึ่ง จากตรงนี้มองเห็นโครงร่างของสวนสัตว์ได้กว่าครึ่ง ทิศทางของเขตหมีมีฝุ่นคลุ้งตลบ เสียงคำรามของสัตว์ยักษ์แม้ไกลหลายกิโลเมตรก็ยังสะเทือนหน้าต่างกระจกดังหึ่งๆ