เธอชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วเปิดแพนเนล สีหน้าจากที่ตื่นตะลึงกลายเป็นดีใจสุดขีด “ฉันระดับสามแล้ว!”
ซูมู่พยักหน้า ไม่ได้พูดอะไรเพิ่ม
เขาเหลือบมองแถบค่าประสบการณ์ของตัวเอง... ระดับห้าสะสมมาได้ 130 กว่าแต้ม เหลืออีกตั้ง 1,400 กว่าแต้มกว่าจะถึงระดับหก
มอนสเตอร์ระดับสามให้ค่าประสบการณ์กับเขาแทบจะไร้ความหมาย มอนสเตอร์ระดับห้าก็มีน้อยเกินไป ฟาร์มตั้งนานแทบไม่ขยับ
พูดตามตรง ซูมู่อิจฉาความเร็วในการเลเวลของหลินเสี่ยวเหออยู่บ้าง
ไม่ใช่เพราะพรสวรรค์ของเธอเหนือกว่าใคร แต่เพราะเลเวลของเธอยังต่ำ ค่าประสบการณ์จากการฆ่ามอนสเตอร์ระดับต่ำยังมีประโยชน์กับเธอมาก
แต่สำหรับเขาไม่ใช่ หลังจากระดับห้า มอนสเตอร์ที่จะให้ค่าประสบการณ์งาม ๆ ได้อย่างน้อยต้องระดับหกขึ้นไป มอนสเตอร์ระดับนี้ในเขตนี้มีไม่มาก เขาต้องใช้เวลามากขึ้นในการหา ในการล่อ ในการฆ่า
เขาเลเวลขึ้นช้า ไม่ใช่เพราะไม่พยายาม แต่เพราะมอนสเตอร์ที่คู่ควรกับเลเวลของเขามีน้อยเกินไป
อย่างไรก็ตาม ซูมู่ก็เข้าใจเรื่องหนึ่ง... เมืองนี้จะเป็นโอกาสดีที่สุด และก็อันตรายที่สุดในการเพิ่มเลเวลของทุกคน
เลเวลของมอนสเตอร์กระจายตัวกว้าง ตั้งแต่ระดับหนึ่งถึงระดับสิบ ทุกคนหามอนสเตอร์ที่เหมาะกับเลเวลตัวเองได้ แต่ในขณะเดียวกัน อันตรายในเมืองนี้ก็สูงกว่าในป่าเถื่อนหลายเท่า
หากไม่คว้าโอกาสนี้เร่งเลเวลให้สุดตัว พอกลไกหยุดทำงานสามวันสิ้นสุด กระเช้าเปิดใช้อีกครั้ง คนที่ตามกระแสไม่ทันก็มีแต่จะถูกคัดออกเร็วขึ้น