“ฉันมีเพื่อนร่วมทีมคนที่สาม” ในเต็นท์มีคนขมวดคิ้ว “เพื่อนสามคน รวมคุณเป็นสี่ หัวหน้ากองไป๋ให้โควตาคุณไว้สามคน คุณใช้หมดแล้ว” ซูมู่พยักหน้า “ผมรู้ เขาชื่อเฉินจวิน ไม่มีอาชีพ เป็นคนธรรมดา”
ในเต็นท์เงียบไปชั่วขณะ จากนั้นก็มีคนเอ่ยขึ้น น้ำเสียงแฝงความกังขาชัดเจน “คนธรรมดา? คุณไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหม? เวลาแบบนี้ พาคนธรรมดาไปด้วย? นั่นไม่ถ่วงหรือไง?”
ซูมู่ไม่ได้อธิบาย ที่เขาพาเฉินจวินไปด้วย ไม่ใช่เพราะเฉินจวินสู้ได้ แต่เพราะนิสัยของเฉินจวิน
ตั้งแต่วันแรก เฉินจวินก็ช่วยเขาตัดไม้ เหลาลูกศร ไม่เคยเกียจคร้าน
ค่าตอบแทนที่ซูมู่ให้ เขาก็ทำสำเร็จอย่างตั้งใจทุกครั้ง ไม่เคยบ่นเลย ตอนนี้ซูมู่มีโอกาสนี้ พาคนเพิ่มก็แค่พาเพิ่ม ยังไงเขาก็ต้องพาคนอยู่แล้ว พาคนเดียวก็พา พาหลายคนก็พา ส่วนคนอื่นจะคิดยังไง เขาไม่สน
ซูมู่เปิดเครื่องมือสื่อสาร ส่งข้อความหาหลินเสี่ยวเหอ “อยู่ไหม?”
อีกฝ่ายตอบกลับแทบจะทันที “อยู่!”
ซูมู่ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย “มาที่ประชุมหน่อย ฉันจัดทีมได้แล้ว พาเธอไปด้วย”
อีกฝ่ายเงียบไปหลายวินาที แล้วก็ส่งข้อความมาหนึ่งบรรทัด น้ำเสียงแฝงความคาดหวังที่ระมัดระวังและแทบไม่เชื่อ “จริงเหรอ?”
“อืม”
“ฉันไปเดี๋ยวนี้!”
ซูมู่ปิดเครื่องมือสื่อสาร ไม่ถึงสามนาที หลินเสี่ยวเหอก็ปรากฏตัวที่หน้าเต็นท์