“ระดับสิบขึ้นไป” เสียงของเฉียนเซิ่งแห้งผาก “อย่างน้อยก็ระดับนั้น อาจสูงกว่านั้นอีก...แว่นตาของฉันวิเคราะห์ค่าตัวเลขที่แน่นอนไม่ได้”
ไม่มีใครพูดอะไร เรื่องนี้ไม่จำเป็นต้องให้เฉียนเซิ่งบอก แค่ขนาดตัวก็เห็นได้ชัด
นกยักษ์ตัวนั้นมีช่วงปีกกว้างกว่ามอนสเตอร์ตัวใหญ่ที่สุดที่พวกเขาเคยเห็นหลายเท่า เมื่อมันบินผ่านไป เรือนยอดไม้หักสะบั้นเป็นแนวเรียบราวกับถูกมีดโกนปาด มอนสเตอร์ระดับนี้ไม่ต้องพูดถึงการสู้ แค่วิ่งหนียังหนีไม่รอด
เหอหลินหลับตาลง
ญาณสัมผัสของเธอแผ่ขยายเต็มกำลัง ดุจร่างแหไร้รูปที่โอบคลุมไปยังทิศทางของนกยักษ์
ในโลกแห่งญาณสัมผัสของเธอ นกยักษ์ตัวนั้นไม่ใช่สัตว์ปีก หากเป็นเปลวไฟที่ลุกโชน ทะยานสู่ฟ้า และเกือบจะเผาทะลวงจิตสำนึกของเธอให้ไหม้เป็นจุณ
เปลวไฟสีทองพวยพุ่งออกมาจากร่างของมัน ขนทุกเส้นคือลิ้นเพลิง ทุกครั้งที่มันกระพือปีกคือการระเบิดหนึ่งครั้ง เธอพยายามทะลวงชั้นเปลวไฟนั้นเข้าไป เพื่อรับรู้ถึงกระดูก กล้ามเนื้อ และความแข็งแกร่งของพลังกายของนกยักษ์...แล้วญาณสัมผัสของเธอก็ถูกดีดกลับมา ดุจลำแสงที่ส่องกระทบผิวกระจก สะท้อนกลับหมดจด มองไม่เห็นสิ่งใดเลย
เหอหลินไม่ยอมล้มเลิก
เธอปรับคลื่นความถี่ของญาณสัมผัส ไม่เข้าถึงตัวนกยักษ์โดยตรง แต่รับรู้ถึงระลอกพลังงานที่แผ่ออกมา จากนั้นจึงนำไปเทียบกับค่าอ้างอิงที่รู้จัก