ใต้ฝ่าเท้าของซูมู่ พื้นซีเมนต์ปรากฏรอยร้าวเหมือนใยแมงมุม ร่างของเขาเอนไปด้านหลังเล็กน้อย ส้นเท้าขูดพื้นถนนเป็นร่องลึก... ถอยไปสามก้าว
ร่างของไป๋หลิ่วซีปลิวไปข้างหลัง พลิกกลางอากาศครึ่งรอบ ก่อนร่วงลงพื้นและเซถอยไปสองก้าวจึงทรงตัวได้
ซูมู่เป็นฝ่ายได้เปรียบเล็กน้อย
มือของไป๋หลิ่วซีกดอยู่ที่เอว ล้วงไปแตะสิ่งของสีขาวเงิน... ขนาดประมาณฝ่ามือ รูปร่างไม่แน่นอน ดูเหมือนโลหะอะไรสักอย่าง นิ้วของเธอเกาะอยู่บนนั้น ไม่ได้เคลื่อนไหวต่อ แต่ท่าทางนั้นเองก็คือการข่มขู่: ถ้าแกเคลื่อนไหวอีก ฉันจะใช้สิ่งนี้
ซูมู่ไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่จากคลื่นพลังงานจาง ๆ ที่แผ่ออกมาจากสิ่งนั้น เขาประเมินได้... นี่ไม่ใช่อาวุธธรรมดา นี่คือไพ่ตายบางอย่าง อาจเป็นวัตถุระเบิด อุปกรณ์โจมตีแบบใช้ครั้งเดียว หรืออะไรก็ตามแต่
ไม่ว่าจะเป็นอะไร เขาไม่คิดปล่อยให้เธอใช้มันออกมา ไม่ใช่สู้ไม่ได้ แต่ไม่จำเป็น
เขาลดทวนยาวลง ปลายทวนชี้พื้น ลดท่าทีการต่อสู้ลง
“ฉันไม่มีเจตนาร้าย” เขาพูด เสียงไม่ดัง แต่ในถนนที่เงียบสงัดกลับชัดเจนเป็นพิเศษ
นิ้วของไป๋หลิ่วซีหยุดอยู่บนสิ่งของสีขาวเงินนั่น ไม่ได้ปล่อย ดวงตาเธอจ้องซูมู่ราวกับเสือชีตาห์ที่เตรียมเข้าตะครุบ เหล่าบาดแผลยังมีเลือดซึม แต่สีหน้าเธอไร้ความเจ็บปวด แม้แต่คิ้วก็ไม่ขมวด
ไกลออกไป ชายร่างใหญ่สูงสองเมตรสี่สิบห้ายกโล่ขึ้นแล้ว บังอยู่ระหว่างไป๋หลิ่วซีกับซูมู่ ขวานศึกในมือขวาหมุนเล็กน้อย พร้อมฟันทุกเมื่อ