ในเวลาเดียวกัน ซูมู่กำลังจัดการทหารยอดฝีมือโหลวหลานระดับ 19 กลุ่มหนึ่งอยู่ในป่าลึกของโหลวหลาน
เขาบุกมาถึงชายขอบเขตพื้นที่แกนกลางแล้ว
ต้นไม้แถบนี้มีลำต้นใหญ่พอ ๆ กับถังน้ำ เรือนยอดแผ่คลุมท้องฟ้าแทบมิด ป่าทึบมืดราวกับยามวิกาล มอนสเตอร์ไม่ได้อยู่กันแค่สามถึงห้าตัวอีกต่อไป แต่รวมกลุ่มเป็นกองใหญ่ตั้งแต่สิบกว่าตัวไปจนถึงยี่สิบกว่าตัว ระดับของพวกมันอยู่ระหว่าง 18 ถึง 20 การประสานงานไม่ได้เป็นแค่ยุทธวิธีอีกต่อไป แต่คล้ายสัญชาตญาณที่ฝังลึกอยู่ในกระดูก
เขาเปิดใช้โลหิตศึกของราชันโบราณ ร่างแยกเงาลอบโจมตีจากด้านข้าง ส่วนร่างจริงบุกทะลวงจากด้านหน้า การประสานงานของทหารยอดฝีมือเหล่านั้นยอดเยี่ยมจริง ๆ พวกมันรู้จักล้อมโจมตี สลับตำแหน่ง และเข้ามาอุดช่องโหว่ทันทีที่มีตัวใดถูกผลักกระเด็น ซูมู่ยอมรับว่า หากผู้มีอาชีพระดับ 20 ทั่วไปต้องเผชิญการประสานงานเช่นนี้ อย่างน้อยก็ต้องออกแรงไม่น้อย
แต่สำหรับเขาแล้ว การประสานงานเหล่านี้แทบไม่มีความหมาย
ค่าสถานะของเขาเหนือกว่าพวกมันอย่างขาดลอย การโจมตีของทหารยอดฝีมือเหล่านั้นกระทบร่างเขา กระทั่งพรสวรรค์ปัดป้องก็ยังไม่จำเป็นต้องทำงาน แค่เกราะพื้นฐานก็ทำให้ความเสียหายแทบไม่ระคายผิว ส่วนการโจมตีแต่ละครั้งของเขา ขอเพียงโดนเป้าหมายก็เป็นบาดแผลถึงตาย